bir haqqım da yox idi.
-Hər şey yaxşıdı. Sadəcə belə düşündükcə hələ də onu edəcək qədər hazır olduğumu sanmıram.
-Hə əlbəttə.
Ortalığa yenə sükut çökdü...
-Aynur....
-Hə?
-Özünü heçnəyə məcbur etmə.
-Nə?
-Mənim yanıma gəlməyə də , qulluq etməyə də məcbur deyilsən, bunu etməni istəmirəm.
-Həsən, mən səni sevirəm, və heçnəyi zorla etmirəm. Səni öpəndə, qucaqlayanda və ya qulluq edəndə çox sevinirəm. Bu şans məndə olduğu üçün.
-Sən ürkmürsən? Qorxmursan?
-Əlbəttə ki yox.
-Mən axı sənə unudulmaz bir ağrı yaşatmışam
-Hə..... amma bununla bərabər mənə minlərlə xoş anı yaşatmısan. Həmdə sənə demək istədiyim bir şey var əslində....
-Nə?-Orda eləcə səssizcə dayanacaqsan?
-Nə?
-Mənə deməli olduğun dözün var idi axı.
-Hə, əslində mənim....
Kimsə qapını taqqıldadıb içəri daxil olur. Qapıya tərəf baxanda bunun Həsənin İtaliyadakı dostu olduğunu görürəm.
-Narahat etmirəm ki?
-Yox əlbəttə-ürəyimdə isə zamanlamasını necə yerinə düşdüyünü anlamasını istəyirəm. İndi bu dəqiqə Həsənə hər şeyi danışa bilərdim. Cəsarətimi təzə yığmışkən yenə sözümü təxirə salası oldum. Vüqar bəy əlində bir iki qutu ilə içəri daxil oldu.
-Həsən bunlar sənin İtaliyada qalan əşyalarındı. Orda özlərini sənsiz tamamilə tənha hiss edirlər.
-Bunları gətirdiyin üçün çox sağol.
-O nə deməkdi, söhbətini belə açma.
-Bunlar nədi ki?
-Müxtəlif xırda xuruş əşyalardı.
-Baxa bilərəm?-onların nə olduğunu görmək üçün sözün həqiqi mənasında maraqdan çatlayırdım...
-Əlbəttə. Bax.
Qutunu açdıqda içində həqiqətən 1001 xırdavat vardı.Şəkil albomları, çərçivə, müxtəlif suvenirlər, yemək kitabları, adi kitablar və s. Çərçivənin birində bir cavan qızla rəsmi vardı. Çərçivəni qaldıraraq Həsənə göstərdim:
-Yanındakı kimdi?
Həsən bir qədər duruxdu sonra üzündə gülümsəmə ilə
-Bacım -deyə dilləndi.
-Çox gözəldir.
Həsən sadəcə başının hərəkəti ilə sözlərimi təsdiqlədi. Əslində onun bacısı haqqında soruşmaq istədiyim çox şey var idi amma bunun Həsənin qəlbini incidəcəyini bildiyim üçün