n susurdum.
Biraz çay və şirniyyatla çoxluca danışıb gülüşdük. Usşaqlıq və yeniyetməlik xatirələrindən. Əminəm Həsən də nə vaxtsa belə bir mühitdə görüşüb danışmağımız üçün bir yığıncaq təşkil etmək istərdi. Əgər hər şey belə alınmasaydı, bu xəstəxana otağında deyil də şirin və isti bir kafedə beləcə yığışıb söhbətləşmək çox gözəl olardı. O an biz necə də çox şeydən məhrum olmuşuq, neçə edə biləcəyimiz gözəl şeylərdən özümüzü məhrum etdiyimizi anladım. Sevincdən 32 dişini çöldə qoyub gülümsəyən Həsənə baxmaq necə də kədərlidir. Bir neçə aydan , bəlkə də həftədən sonra bu insan yer üzündən yox olacaq və ancaq xatirələrdə qalcaqdı. Mənə elə gəldi ki bizim hekayəmizdən daha üzgün , daha kədərli hekayə Həsənin öz həyat hekayəsidi. Bütün sevdiklərini itirərək həyatının son illərini peşmançılıq içində həbsdə keçirən insan.... necə də az həyat sürdü...və həmin həyat onu çox az güldürdü. Axşam hava qaralana yaxın Vüqar bizlə sağollaşıb getdi. Mən isə yenidən qutuların içində eşələnməyə və Həsənlə birgə omun xatirələrini geri gətirməyə çalışdım. Onun yatağının qırağında oturub albomu vərəqləməyə başladıq.
-İlahi, Həsən bu sənsən?
-Hə nədiki?
-Sən uşaq vaxtı çox şirin olmusan...
-Uşaq vaxtı deyəndəki mən elə indi də çox şirinəm.-deyərək göz süzdürür.
-hələ burdaki sifətə bax
-Eee , bu şəklə baxma -əli iə uşaqlıqda çəkilmiş çılpaq şəklini örtür
-Həsən imkan ver
-Heç utanmırsan bir kişinin çılpaq bədəninə baxmaq istəyirsən
-Mən ki kiçiyə baxmıram, uşağa baxıram
Biz demək olar ki 2 saat boyunca albomlara baxaraq gülüşür, höcətləşirdik.
-Amma ki Həsən sənin uşaqlığın mənə çox tanış gəlir.
-Doğurdan?
-Hə... biz uşaqlıqda qarşılaşmamışıq?
-Məncə yox. Heç elə bir imkan da yarana bilməz biz ailəmlə sumqayıtda yaşamışıq.
-Hmmm. Mən heç orda olmamışam.-qolumdakı saata baxıb albomun üzünü bağladım.
-Artıq gecdi, yatmaq vaxtıdı.
-Bu gecə burda qal. -Həsənin yatağında kənara çəkilib əliylə yanını göstərdi. - burda birlikdə yataq.
Albomu yerinə qoyub onun yanına