gəldim, yatağa uzanıb başımı onun sinəsinə qoydum.
-Hə , gəl bu gecə belə qalaq.
Həsən məni qucaqladı.
-Aynur..
-Hmmm
-Unutma həyat davam edir...
-Nə?
-Sənin üçün hər şeyin yaxşı olacağını ümid edirəm.
-Nədi məni ölümünə hazırlaşdırırsan?
-Mən tezliklə tamamilə yox olacam əvvəlcə cismim yer üzündən silinəcək daha sonra xatirələr ağıllardan.
-Bilirsən, bunu harda oxumuşdum dəqiq yadımda deyil amma orda yazılmışdı ki 'əgər sənin adını bilən, xatırlayan son insan ölürsə sən həqiqətən ölmüş sayılırsan'
- Məni bir insan belə xatırlasa ölməmiş sayılacam. Mən o insanin məni xatırladıqd ağlamağını və qəlbinin ağrımağını istəmərəm. Bundansa unudulmağı üstün tuturam.
-Bəsdi daha yat!
-Daha yaxşı biri ilə qarşılaş, daha çox gül və daha çox sevil. Mənim səninlə yaxşı olmayan rəftarımı, bizim kədərli bütün xatirələrimizi unut. Hətta bizim xoş xatirlərimizi də..... Mən sənin məni xatırlamağını istəmirəm. Hər şeyə görə həm təşəkkür edirəm , həm də üzr istəyirəm. Səninlə birlikdə ikən xoşbəxtlikdən uçurdum.
-Mən səni hər günəşə baxdığımda , hər külək əsdiyində ,hər yağış , qar yağdığında xatırlayacam.-səsim üzüntüdən xırıldayır, və özümü saxlaya bilməyib hıçqıraraq ağlayıram. Həsən məni daha bərk qucaqlayıb:
-Son anlarımda belə sevdiyi qadını ağlatmağı bacaran adam olaraq rekordlar kitabına düşməliyəm.
-Səni unutmağa imkan verməyəcək biri var həyatımda.....
-Necə yəni?
10gün sonra....
Həsən palatanın pəncərəsindən baxır, sonra alıb rəngli parlaq kağızla bağlatdırdığı yekə qutuya baxır. Öz özünə gülümsəyir ,otağın içində o yan bu yana gedir. Həyəcandan nə edəcəyini bilmədən dırnaqlarını yeyir.Sonda dözməyib:
-Elmira onu gec gətirər?
-İndilərdə gələr.Dünən dayə xəstə olduğu üçün gəlmədi
deyə Elmira baxıb bütün axşam ona. İkisi bir araya gəldi mi popkorn və film... Yəqin ki gec yatıblar indi də onu durğuza bilmir.
-Yenidən onu görəcəyim üçün sevinirəm.
-Elə o da. Çox sevinir. Mən düşüm aşağı gəlsə birbaşa bura gətirəcəm. Sən də biraz uzan dincəl.
Nə qədər