r söyləməyimə baxmayaraq elə hey pəncərənin qarşısında dikilmişdi.Otağı tərk edib aşağı mərtəbəyə endim.
Pəncərənin qarşısında dayanan Həsənin gözü birinə sataşdı və həmin andaca tanıdı. Təşvişə düşüb ağlında min fikirlə aşağı mərtəbəyə enməyə və Aynuru axtarmaga başladı. Onu heç yerdə tapa bilməyəndə təlaşlanmağa başlamışdı ki dəhlizin sonundan gələn qışqırıq səslərini eşidərək səsin gəldiyi tərəfə qaçdı. Ən çox qorxduğu mənzərə gözünün qabağında idi. Təxmini də doğru çıxmışdı pəncərədən gördüyü adam Aynurun böyük qardaşı idi. Və əlində silah Aynuru nişan almışdı. Aynur hərəkətsiz vəziyyətdə durarkən qardaşının narkotik işiylə birbaşa əlaqəsi aşkarlanmadığı üçün çox az həbs cəzası almış qardaşı isə nəsə donguldanırdı.
-Səni qancıx, bütün ailəmizi məhv etdin. İndi mən də səni məhv edəcəm!
Hə bu da son deyə fikirləşdim. Qardaşım qarşımda dayanıb məni nişanlayıbdır. Qorxudan bütün əzələlərim refleks olaraq tarıma çəkilib və mən olduğum yerdən tərpənı bilmirəm. Onun tətiyi çəkməyə hazırlaşdığını görüb gözlərimi yumuram. Atəşin səsi eşidilir. Axı nəsə ağrıtmalı idi? Mənə güllə dəyibsə ağrısını niyə hiss etmirəm? Gözlərimi açanda qarşımda Həsəni görürəm.
-Aynur, yaxşısan?
Həsən qarşımda qızarmış gözləri ilə mənə baxıb üzümü ovcuna aldı:
-sən yaxşısan?-simasına baxdıqda bilmək olurdu ağrıdan qıvrıldığını. Arxadan polis və Azərin səsi gəldi. Qardaşımı artıq zərərsizləşdirib silahı əlindən almağı bacarmışdılar. Həsən ağrıya dayana bilməyib qarşımda diz çökdü. Bayaqdan bəri güllə səsi, keçirdiyim şok və qulağımda cingilti səsi artıq çəkilir və vəziyyət beynim tərəfindən dərk edilirdi.Qardaşım mənə atəş açmaq istəyərkən Həsən onun qabağına keçmiş və mənə tuşlanmış gülləni öz bədəninə qəbul etmişdir. Əlimi onun belinə vurduqda oradan qan gəldiyini gördüm. Onurğaya çox yaxın bir yerə, təhlükəli bölgəyə təsadüf eləmişdi güllə. Dizlərim üzərində çökmüş mən , Həsənin başını öz dizlərimə qoymuş və qucaqlamışdım. Ona biraz daha dayanmasını və hər şeyin daha yaxşı olacağını