söyləyirdim.
-Həsən , hər şey yaxşıdı. Mənə bax.... gözlərini bağlama....Kömək...Kömək eləyin- deyə çığırırdım dəhlizin ortasında. Ətrafımızda yığılan insan toplusunu kənarlaşdırmağa çalışırdım. Həsən çətinliklə nəfəs alırdı, hər nəfəs alışı onun üçün əziyyətə çevrilmişdi. Əlini qaldırıb gözümdən sel kimi axan yaşları sildi. Onun əlindən tutub , başını sinəmə sıxdım.
-Xahiş edirəm Həsən bir az da dayan. Hər şey düzələcək.
-Bizim hekayəmizin belə kədərli bitirdiyim üçün məni bağışla..
-Həsən yox, yalvarıram hələ bitməyib... belə bitə bilməz...
-Əgər həqiqətən mövcuddursa bütün gələn həyatlarımda səni diləyəcəm. Əgər bir gün , nə vaxtsa yenidən görüşsək heç vaxt ayrılmayaq, hə?
-Həsən-sözlərin davamı dilimə gəlmir və mən hökürüb ağlayıram..
-Səni sevirəm... mənim ən saf sevgim....
Həsən gözlərini yumur, əlinin tamailə boşaldığını hiss edirəm, mən o anki qəzəb və üzüntü ilə Həsənin adını yüksəkdən bağırıram. Göz yaşları içində ona ürək masajı edərkən , nəhayətki təkərli çarpayı gətirilir və o yatağa uzadılır, lakin artıq çox gec idi... Azər məni qucaqlayıb:
-Sakitləş, özünə gəl.....
-Biz bugün hamımız yığışasıydıq, bütöv ailə olaraq, o hələ ölə bilməz-göz yaşlarına boğularaq deyə bildiyim tək söz bu oldu..... Və beləliklə məni bütün varlığı ilə sevən insan son nəfəsində belə mənim həyatımı qurtarmaq üçün özünü fəda etmişdi. Mən həyatımın geri qalanını bu vicdan əzabı ilə yaşamağa məhkum olunmuş biri idim.

6 ay sonra......

Mənə telefon vasitəsilə sizin uşaqlığınızdan bir foto paylaşmaq istəyirəm sözünü deyən bir yaşlı fotoqrafın sərgisinə gəlmiş və çəkdiyi fotoları böyük maraqla seyr edirdim. Həqiqətən diqqətə layiq idi.Çəkdiyi hər bir foto öz qeyri-adiliyi ilə fərqlənirdi. Sanki hər birində kiminsə hekayəsi danışılırdı. Və bu hekayəni yalnız fotodakı insanlar bilirdi.Hər bir fotonun altında bir seçim var idi , sanki bu seçimi hekayə sahibləri etməli idi...'Barış yoxsa Sülh', 'Həqiqət yoxsa Yalan', ' Sevgi yoxsa Dostluq' və s. bu kimi seçimlər.Mən