n bütün sərgi fotolarına maraqla baxarkən sadəcə bir foto qarşısında nitqim tutuldu, onu təəccüb qarışıq sevinclə izləyirdim. Və gözlərimin dolduğunu hiss etmişdim. Fotonun altında 'Hədiyyə yoxsa cəza' yazısı vardı. Arxadan uca və zil səslə biri 'Ana ' deyə çağırdı. Qızım öz kiçik addımları ilə mənə tərəf qaçdı əlində kiçik gəlinciklə... Onu qucağıma alıb elə bil neçə ildi görmürmüş kimi öpdüm. Qoxusunu içimə çəkdim.
-Anacan.
-Oyyş, mənim şirinim çıxdın mı baxçadan?
-Hə. Azər əmi məni gətirdi
Arxadan Azər yaxınlaşdı onunla salamlaşıb hal-əhval tutdum.
-Mənim kiçik şəhzadəmin günü necə keçib?
-Əla... Ana bugün atamın yanına gedəcəyik? Azər əmi ilə gül də almışıq.
-Afərin sənə , hə gedərik.
Qızımın sinəsində atasının ona hədiyyə etdiyi boyunbağı , içində də üçümüzün bir arada çəkdirdiyi şəkil vardı.

-------------------------------------------------------Səni unutmağıma əngəl olacaq biri var həyatımda.
-Necə yəni? Nə demək istəyirsən?
Telefonu yandakı kiçik masadan götürüb ona kiçik qızımızın şəklini göstərirəm.
Həsən doluxmuş halda şəkilə baxaraq:
-İndi sən demək istəyirsən ki , o....o balaca bizim qızımızdı?
-Hə, məgər görmürsən? Gözləri eyni ilə sənin gözlərindi.3 yaşı var. Adı da Səmadı.
Həsən ağlayaraq:
- o çox gözəldi... mələk kimi... adı da gözəldi. Özünə yaraşır.... Mən onu görə bilərəm? İcazə verərsən?
Başımı onun çiyninə qoyub:
-Əlbəttə , sən onun atasısan axı...
Həsən balaca uşaq tək ağlayıb gülümsəməyə başladı.
-Aynur, çox sağol.... sənin üçün yəqinki çox çətin olub....
-Hə qərarımda çətinlik çəkmişdim, amma o həqiqətəndə sənin dediyin kimi mələk idi sanki. Qucağıma aldığım an bütün digər duyğular ikinci plana keçdi. Həqiqətən analıq duyğusu insanın bütün duyğularını və zehnini alt üst edən bir duyğuydu. Bütün sevgilərin ən ucası....Onun hətta səmin kimi vərdişləri də var. Xoşuna gəlməyən nəsə etdikdə sənin kimi sərt baxır...
-Mənə onun şəkillərini göstərə bilərsən?
-Əlbəttə. Onsuzda ana olandam sonra telefon tablet ancaq