övladının şəkilləri ilə dolur.
Ona şəkilləri göstərib qızım haqqımızda danışdım. Çox gec saata kimi. Yatarkən arxası mənə tərəf olsa da gizlincə necə ağladığını sezə bilirdim. Arxadan onu qucaqlayıb 'hər şey yaxşı olacaq' zəif səslə söylədi
. bu sözdən somra daha möhkəm ağlamağa başladı. Ağladığını anladığım üçün özünü sərbəst buraxmışdı yəqinki. Hərdən kişilərin çox ağlamağının səbəbi kimi onların zəif olduğunu söyləyirdilər. Amma qarşımda hər gün ağlayan bu kişinin tək səbəbi peşmançılıqları idi.
3 gün sonra qızımla söhbət edib onu atası ilə tanış etmək istəyirdim. Səma da neçə vaxtdan bəri onun haqqında soruşurdu.
-Səmam, balam mənim indi səni biriylə tanış etmək istəyirəm...
-Kiminlə?-məsum halda, heç nədən xəbərsiz şəkildə soruşdu.
-Yadındadı ? Sən həmişə atanın harda olduğu sualını verirdin. Atan artıq qayıdıb o indi burdadı.
-Anacan-boynuma sarılıb-o həqiqətən gəlib?
-Hə geri gəlib.
-Bəs məni görmək istəyir?
-Hə gələn kimi ilk səni soruşdu.
-Doğurdan?-sevincək halda -baxçadakı uşaqlar deyirdi ki o məni görmək istəmədiyi üçün çıxıb gedibdi.
-Bu yalandı. Sadəcə atan xəstə idi amma o səni çox sevir.
-Gedək atamı görək- tullana-tullana üzündə geniş gülümsəmə ilə qapıya tərəf getdi.
Biz Həsənə evindən sadə və təmiz geyimlər gətirmişdik və onu xəstı paltarından azad etmişdik. O qızına daha yaraşıqlı görünməyə çalışırdı. Həyəcanlı halda otaqda gözləyərkən, biz qızımla içəri daxil olduq. Səma bayaqdn bıri sevinsə də otaqda tutulmuşdu.Təbii ki o atasını çox sevirdi amma qarşısında dayanan bu yad adamdan da bir qədər çəkinir və utanırdı. Həsən heç bir söz demədən nəmli gözlərlə qızına baxırdı. Səma öz mehriban gülüşü ilə zəif səslə 'ata?' deyə səsləndi. Daha çox sual kimi idi. Kiminsə bunu təsdiq eləməsini gözləyirdi sanki. Həsən diz çöküb qollarını açdı. Səma qaçaraq onun qucağına tullandı. Həsən onu bərk bərk qucaqlayıb saçlarından öpürdü. Sonra onu özündən ayırır və yenidən qucaqlayıb öpürdü.Mən isə bu arada həmin anları ölümsüzləşdirirdim. Biz