z bütün günümüzü üçlükdə keçirdik. Səma elə xoşbəxt görünürdü ki , tezliklə atasının yenidən yanında olmayacağını öyrənsə çox üzüləcəkdi deyə düşündüm. Biz xəstəxanın bağında çoxlu şəkillər çəkdirdik. Qaçırtdığımız və gələcəkdə yaşaya bilməyəcəyimiz bütün anları bu bir neçə günə sığışdırmağa çalışırdıq sanki... Gecə də üçümüz eyni yataqda yatarkən , Həsən bunun gənclik arzusu olduğunu söylədi. Sevdiyi qadın və övladıyla eyni yataqda yatmaq. Qızımızı da aramıza alıb bir birimizə sarılaraq yatmışdıq həmin gecəni... Növbəti gün müdriyyətdən icazə alıb Həsəni bir günlük çölə çıxara bildik. Parka getdi, doyunca əyləndik, güldük. Üçümüz bu az zamanda çoxlu xatirələr yaratmağa çalışdıq. Yaşaya bilməyəcəyimiz və ötürdüyümüz günlərin əvəzi olaraq. Həsən Səmaya yeni oyuncaqlar və bir də həmin boyunbağını aldı.
Həmin gecə Səmanı öz növbətçinotağımda yatızdırdım. Həsənin halı bir qədər pisləşdiyi və qızının onu elə vəziyyətdə görməsini istəmədiyi üçün. Ürəyi bulandığı üçün qaytarırdı, müalicələr artıq öz əks təsirini göstərirdi. Qızımı yatırıb Həsənin yanına tələsərkən , dəhlizdə gördüyüm mənzərə bütün həyatım boyu unutmayacağım bir ürək ağrısı verdi. Həsən Elmiranın qarşısında diz çöküb , onu xilas etməsi üçün yalvarırdı.
-Xahiş eliyirəm həkim, mən ölmək istəmirəm. Xilas elə, bir şey elə.
-Həsən, bilirsən vəziyyət...
-Mən sevdiyim qadınla, qızımla yaşamaq istiyirəm ölmək istəmirəm.
-Həsən qalx belə eləmə. Bunun bir faydası yoxdu.
-yaşamaq istirəm, həyatımın hır anı ölməyi arzularkən indi yaşamaq istirəm. Niyə? Niyə indi?
Söhbətin davamını eşitməyə gücüm çatmadı ordan uzaqlaşıb yanğın çıxışındakı pilləkanlara tərəf gəldim. Elə ordaca yumalıb diz çöküb ağladım. Hər şey o qədər zavallı və kədərli idi ki. Qəlb qırıcı sondan qaçış yox idi. Və bu çarəsizlik indi hamımızın ən böyük dərdinə çevrilmişdi. Səhəri gün Həsən qarşımda bir qutu məktubla peyda oldu.
-Hər birinin üzərində yazmışam. Çoxu yaş günləri üçündü, bu məktəb buraxılışı, bu universitet buraxılışı, bu işə