i gözümün qabağından keçdi.Onun ofisində , dəri kreslosunda oturub atamla söhbət edirmiş kimi danışmağa başladım.
-Ata məni eşidirsən? Məni görürsən? Mənimlə fəxr edirsən hə? Bağışla məni sənin oğullarının həbs olunmağına səbəb oldum. Amma beləsi daha yaxşı olardı. Bilirəm sən də olsaydın bu qərarı verərdin. -biraz iç çəkib dayandım. Ayağa qalxıb otağın hər küncünə, atamın qoxusu hopmus hər əşyasına əl gəzdirdim. İkimizin şəkli olan çərçivəni əlimə alıb:
-Sənin arzunu həyata keçirdim. Yerində rahat yat. Mən artıq gedə bilərəm hə? -çərçivənin üzərinə damlayan göz yaşlarımı belə silmədən otağa son dəfə baxdım, vidalaşdım. Burnumun suyunu koynəyimin qoluna silib otağı tərk etdim. Qapını bağlayıb evə yollanırdım ki Azərdən zəng gəldi:
-Alo?
-Aynur , yaxşısan ?
-Hə nolub ki?
-Sənin kiçik qardaşın bilmirəm necə ama qaçıbdı. Səni tapa bilər ehtiy....
-Yaxsi-onun sözünü kəsərək dəstəyi asdım. Çünki qarşımda əlində silah dayanan bəhs etdiyi o kiçik qardaşımla üz üzəydim.
-Hə səni qancıq, nankor yetim. Atam səni yedirtdi içirtdi
sən isə onun əməyinə tüpürdün!
-Onun əməyinə tüpürən hansımızıq bunu deməyimə gərək var mı? O silahın tətiyini barmağıyla yavaş yavaş sıxmağa başladı. Mən isə h elə belə anda ölmək əla olardı düşüncəsiylə qaçmadan , titrəmədən qarşısında dayanıb düz gözlərinin içinə baxırdım. Arxadan kiminsə sürətlə yaxınlaşdığını sezdim. Elə qardaşım da. Həmin adam qardaşımın üzərinə atılıb əlbəyaxa döyüşməyə başladı. Əvvəl qaranlıü simasını yaxşı sezə bilməsəm də bjr qədər sonra onun Həsən olduğuna əmin oldum. Asfaltın üzərində ikisi də silahın dəstəyindən yapışıb bir birlərinin əllərindən almağa çalışır, bir birlərinə yumuruq təpik endirirdilər. Həsən burda necə noyə olması isə tam bir müəmma idi. Hə düzdü o buralarda yaşayır , gəzintiyə çıxarkən bizi görmüş ola bilər. Amma başına baelə bir oyun açdığı qız üçün həyatını niyə təhlükəyə atsın ki? Bu düşüncə ilə beynimdə məhkəmə zalı qurarkən silah açıldı , atəş səsi eşidildi. Əvvəlcə güllənin havaya