l ərzində onu çox çətinliklə unutmağa çalışmışdım. Nə mən onu həbsdə ziyarət etmişdim nə də o mənə bircə dəfə olsun məktub göndərmişdi. İndi həmin adam neçə ildən sonra ölümcül xəstə olaraq mənim yanıma gəlib, və özü haqda danışmaq istəyir.
-Aynur məni dinləməyəssən?
Onun sözlərini qulaq ardına vuraraq həyati vacib dəyərlərini yoxlayıram və otağı tərk etməyə hazırlaşıram. Həsənin ağzını açmağı ilə qapının qarşısında dayanıram.
-Bizim ən böyük bədbəxtçiliyimiz o idi ki , hər ikimiz də yalnız öz hekayələrimizi bilirdik. Sən Aynurun hekayəsini mən isə Həsənin. Bu mənim son xahişim idi. Daha səni mənimlə danışmağa məcbur etməyəcəyəm.
-Sən həmişə olduğu kimi məni səhv çıxardıb öz istədiyin edirsən. Biraz da belə davam etsə mənə təcavüz etməyinin ən böyük gunahının məndə olduğunu söyləyəcəksən.
-Bu belə deyil, sənin gunahın deyildi
-Daha nə qədər məni incitməyə davam edəcəksən?
-Sadəcə sənə öz qəlbimi, beynimi və hekayəmi danışmaq istəyirəm. Məni bağışla demirəm. Dinləməyini istəyirəm.
Qapını çırpıb çölə çıxdım. Atam həmişə söylədiyi kimi məndə keçi inadı var idi. Amma elə həmin onun dediyi sözü xatırladım: 'İnad, qürur? Etmək istədiyini et, inad et ancaq peşman olmayacağını tam əmin bildikdən sonra. Əgər içində nəsə şübhə varsa inadını davam etdirməyin mənası yoxdur. ' Qapını açıb yenidən içəri girirəm. Stulu onun yatağının yanına çəkib əyləşirəm, baxışlarımla 'başla' ifadəsini söyləyirəm. Onun gözündə qığılcımı görə bilirdim, keçmişdəki kimi sevinc qığılcımı.
-Amma düşünmə ki mən səni bağışlayacam...
Dərindən ah çəkərək əllərini sinəsində çarpazladı.
-Mənim üçün bu dünyada çox dəyərli bir xanım olub. Onun barmağı qanasa mənim canımdan can gedirdi. Çox dəyərli kiçik bir qızcığaz... Mənim bacım. Sən onun haqqında bilirsən. Bizim valideynlərimiz öləndə mənim 15 onun isə 8 yaşı vardı. İkimiz də eyni yetimxanada böyümüşük. Amma mən 18 yaşım olan kimi tez oranı tərk etməli oldum. Müdürə xanım çox sağolsun hər gün onu görməyimə icazə verirdi. Bu dünyada başqa