. Burda mən iki adam öldürmüşdüm. İki insanın canını almışdım. Yalnız bundan sonra mən istədiyim məlumatı əldə edib Azərbaycana qayıtdım. Bacımın hamilə qaldığı insanı xüsusi kirli dunyadakı əlaqələrimə əsasən tapdım. Və bu bilirsən kim idi?
Mən maraqdan qaşlarımı qaldırdım. Amma onun üzündəki üzüntü və kədər ifadəsi mənə nəsə qorxunc bir xəbər verəcəyi hissini aşılayırdı. Acı acı gülümsəyib:
-Sənin ailən bütövlükdə mənim həyatımı və hər şeyimi məhv etdi! -yanındakı stəkanı yerə zərblə çırpıb sanki özünə saxladığı bu sirri nəhayət ictimailəşdirə bildiyini dünyaya elan edirdi.
Yerə düşən şüşə stəkanın qulaq batırıcı sınma səsini eşitməmək üçün əllərimlə qulaqlarımı tutmuşdum.Onun aqressiv hərəkəti və gözlərindəki qorxunc ifadə ucbatından mən söhbəti yarımçıq saxlayaraq otaqdan çıxmışdım. Çıxmazdan əvvəl bu doğru deyil deyə çığırıb qapını xəstəxana qaydalarına zidd bir şəkildə çırpdım. Sürətli addımlarla 6 mərtəbəli xəstəxananın bütün dəhlizlərini dolaşaraq fikrimi yayındırmağa, düşünməyə çalışırdım. Onun bacısı , nəşə aludəçisi idi mənim atam isə bu mafianın içərsində yer almış biri idi. Mənim atam belə hərəkət etməzdi. O öz vəfat etmiş xanımını çox sevirdi və cavan bir qızcığaza göz dikməzdi. Hələ onun bədənini zəhərlə dolduracaq qədər vicdansız ola bilməzdi. Qəribə düşüncələrimlə həyəcanlı halda dəhlizlərdə o baş bu başa getsəm də bütün sualların cavabının Həsəndə olması gerçəyi və bunun mənə verdiyi çarəsizlik, onu dinləmək məcburiyyəti məni çox az hallarda hiss etdiyim dərin qəzəb hissinə bürüyürdü. Mən onun otağına qayıdıb qapını açan kimi o mənə tərəf baxmağa macal tapmamış məni ən çox qorxudan sualı verdim:
-Sənin mənimlə sevgili olmağın , hamısı yaşadıqlarımız intiqamın parçası idi?
Gözləri nəmdən parlayarkən başını buladı:
-Yox , bu belə deyil.
-Sən, -udqundum boğazı agrıyan kiçik uşaqlar kimi sanki bütün tüpürcəyimi yığmış və hamısını bir anda udmağa çalışırdım-heç olmasa məni sevmisən?
-Həqiqətləri eşitməyə gücün çatar? Məni sona qədər