HEKAYE FACEBOOK...

Başıma gələnlərin üstündən düz 2 həftə keçmişdi. Ən yaxşı rəfiqəmin evində oturub, bu zaman ərzində çölə çıxmamışdım. Çölə çıxmaq nədir heç yerimdən də tərpənməmişdim. Bəzən o qədər yorğun və düşkün hiss edərdim ki heç ağlamağa belə taqətim olmazdı. Mənim yaramın sağalması eçün çox kiçik bir zaman aralığı olan 2 həftə ərzində əslində digərlərinin və cəmiyyətin həyatında böyük dəyişiklik olmuşdu. Atamın geridə qoyduğu qələmin gücü mənim də polisin də gözlədiyindən artıq idi. Danılmaz sübutlar hətta böyüklərin adları belə vardı. Azər sübutları birbaşa inandığı hakimə təqdim etmişdi. Etməzdən əvvəl isə qardaşlarımı bu siyahıdan çıxarmağını istəyib istəmədiyimi soruşdu. Heç uzun fikirləşdəmədən 'siyahıya salın, onları da həbs edin' cavabını vermişdim. Artıq heç birinə inamım yox idi. Həyatdan soyumuş və ərtafdakılara qarşı inamını itirən mənim üçün narkotik alveri ilə məşğul olub , daima məni aşağılayan ögey qardaş artıq heç kim idi. Ölən atamın yadigarlarıdı deyə əvvəlcə onlar üçün narahat olsam da indi heç nəyi və heç kimi düşünmürdüm. Neçə vaxtı çatmaq üçün çalışdığımız məqsədin nəticələrini xəbərlərdən duymuşdum. Ölkədə sensasiyon bu xəbər bomba kimi partlamışdı. Polis rəislərindən, prokurorluqdan, nazirlər kabinetindən hətta daha yüksək mövqələrdən tanınmış simalar , güvənilmiş adamlar məhkəmı qarşısında cavab verdilər. Bu gün son məhkəmə idi və mən şahid olaraq çağırılmışdım. Vəziyyətim ürəkaçan olmasa da mən bu yolda nələrdən keçmişdim. Sadəcə şkafın içərsində gizlənərkən qorxumdan səsimi çıxarmadığım üçün ölən insanın , onun ailəsinin və qızının qarşısındakı borcumu yerinə yetirməliydim. Paltarımı dəyişərkən ayna qarşısında dayanıb yarçılpaq bədənimə nəzər yetirdim. Əvvəllə çox sevdiyim bədən formamdan indi iyrənirdim. Boynumda və sinəmdə hələ də göyərtilər vardı.
-Lənət şeytana! Yenə gözlərim doldu. Aynur,-ayna qarşısında sanki başqasına təsəlli verirmiş kimi danışırdım- sənin günahın deyil Aynur, sənə bunu edənlər utansın....
Əynimə