sonlanır.
Bayaqdan Rövşənin telefon danışığından heç nə anlamayan Nəzrin çarpayıda oturaraq bütün diqqətini ərinə yönəltmişdi. Rövşən sevinərək otagı dövr edirdi.
Nəzrin. ( Təəccüblə ) nə olub? Niyə belə sevinirsən?
Rövşən. Hələ sevinmirəm sevincim Allahın köməyi ilə sonda olacaq inşallah ki
Nəzrin. Səbəb nə olacaqki? De bizdə biləkdə
Rövşən. Sonda bilərsən
Rövşən lə Nəzrinin sözü bitməmiş qapı möhkəm açılır və balaca Yusif otaga daxil olur. Gah çarpayının kənarında oturan anasına gah da ki pəncərənin qarşısında dayanan atasına baxır dı. Nəzrin oglun görən kimi cəld ayaga qalxır.
Nəzrin. Niyə paltarını geyinməmisən? Soyuq olacaq axı sənə?
Rövşən. (Önəmsəmədən ) atam? Atam yuxudan oyanmısan
Yusif nə atasının nədəki anasının dediyini anlamasada sadəcə məsum şəkildə gülürdü. Uşagın onları anlamaması eşitməməsi danışa bilməməsi həm Nəzrinin həmdə Rövşənin ürəyini paramparça edirdi amma buna rəgmən hər ikisi heç nəyi vecinə almadan övladını canlarından çox sevirdilər.
Yusif qaçaraq Rövşənin qucagına atılır. Rövşən oglunu qucagına alaraq öpməyə başlayır. Nəzrin bunu görən də gülərək sadəcə onları izləyir.
Rövşən. Sənə qurban olum mən atasının fəxri
Yusif. Əəəəə
Rövşən. Özünü yorma atam yaxşı olacaq
Nəzrin. Oglumu birazda ver mən öpüm də
Rövşən. Pis öpürəm?
Nəzrin. (Əsəblə) Rövşən!
Rövşən. Aycan.
Nəzrin. Axır vaxtlar yaman əsəbləşdirir sən ee xəbərin olsun
Rövşən. (Qıcıqlandırır ) mənə nə
Nəzrin. Azzar sənə nə uşagı ver geydirim soyuq olacaq
Rövşən. ( Nəzrini qucaqlayır ) caan əsəbləşdi mənim gülüm
Nəzrin. ( uşaq tərzdə ) biraz hə
Rövşən. Öpüm əsəbin keçsin
Nəzrin. Pis olmaz
Rövşən qucagında oglu digər qoluylada Nəzrini qucaqlayıb öpür
Rövşən. Keçdi əsəbin?
Nəzrin. Həə.
Qəfildən Nəzrin Yusifin üşüyərək gözün qırpdıgın görür
Nəzrin. Off Rövşən uşaq burda üşüyür məndə başımı buna qatram
Nəzrin Yusifin pijamaların Rövşənin qucagındaca soyundurub paltarların geydirir.
Rövşən. Acından ölürəm ee
Nəzrin. Elə məndə. Gəlin yemək