bilirsən?
Orxan. Nəzrini məndən yaxşı heç kim tanıya bilməz deyirəm . Bəlkədə həyatında kiməsə həvəs salıb amma sevgi inanmıram. Hətta əmiməm
Rövşən. Niyəki?
Orxan. Axırda Nəzrin lə ortaq sirrimizi öyrənəcək sən ee
Rövşən. Anlamadım
Orxan. Off. Bax qardaş gəl sənə Nəzrini yaxından tanıdım. Əvvəldən deyimki özünü boşuna yormaki Ay Nəzrini yaxından tanıyram nə bilim nə..
Nəzrin lə evli ola bilərsən amma suallarından görünürki Nəzrini hələdə tanımamsan
Rövşən. ( Təəccüblə ) elə görünür həqiqətən?
Orxan. Hə
Rövşən. O zaman tanıtda
Orxan. O zaman başlayıram ta uşaqlıqdan
Atam ölən zaman Nəzrinin 5 mənimdə 10 yaşım olardı. Nəzrin hələ məktəbə getmirdi. Atamın ölüm günü.
Atam son nəfəsində məni otagına çagıraraq
18 il öncə.
Yahya bəy çarpayıda uzanaraq gözlərini tavana dikmişdi. Cavan yaşında düşdüyü xəstəlik ona çarpayıdan qalxmaga imkan vermirdi. Günlərdi yemək belə yemirdi. Artıq sonunun gəldiyini bəziləri üçün cənnət bəziləri üçün cəhənnəm olan dünyadan getdiyini anlayırdı. Son nəfəsində ailəsiylə sagollaşmaq istədi. Bir bir ailə üzvləri otaga onun yanına girirdi.
İlk öncə Şərqiyə xanım sonra Nəzrin gəldi. Yahya bəy Nəzrin uşaq olduguna görə onu qorxutmamaq guya bir müddət işlə baglı səfərə gedəcəyini deyir. Nəzrin heç nədən xəbərsiz atasını qucaqlayır
Nəzrin. Atta ay atta
Yahya. ( öskürür ) ay ay can
Nəzrin. Gəyəndə məynə çoxyu oyuncay ay yaxşıymı
Yahya. Yaxş ıı göz əllim yaxşı
Nəzrin. Atta tez gəyəssən?
Yahya. ( üzgün şəkildə ) bilmirem gözəlim bilmirem oll aaa bil sınkii heç gəlməd immm
Nəzrin. Eee tez gəy sən gəyməsyən mən yeməymi yemyəcəm oyuncaylaymı sındıyacam
Yahya. Nəzrin gözəl balam mənə bir söz ver söz verki mən gəlməsəm mən sənin yanında olmasam belə agıllı qız olacaqsan ananın sözünə baxacaqsan
Nəzrin. ( şıltaq şəkildə) söz veymiyəm
Bayaqdan qapının arasından atası və bacısını izləyən Orxan cəld otaga daxil olur
Orxan. Ata Nəzrin söz verir ki sən bizim yanımızda olmayanda o agıllı olacaq
Nəzrin. Eyyy məyn heyyə söz