unutmuşam ki...Yaxşı sən get,gəlirəm birazdan'
Anası otaqdan çıxar-çıxmaz iki əliylə başına vurub öz-özünə söylənməyə başlayır"Axmaq Ayan,niyə onun adını eşidəndə belə həyəcanlanırsan axı?Sən o özündən razı ayını sevmirsən, qətiyyən sevə bilməzsən'
Bu yerdə deyiblər"Sən saydığını say, gör fələk nə sayır"...Bəlkə də Ayanın qəlbinə eşq toxumları səpələnmişdi amma bundan hələ xəbəri belə yox idi...
Samirə evlərində bəzənən xonçaları yenidən yoxlayıb səliqəyə salırdı. Hər dəfə əllərini açaraq şükür edir, "axır ki,oğul toyu görəcəm"deyirdi..Bəlkə də hər şeyin oyun olduğunu bilsə bir an belə düşünmədən hər şeyə son verərdi..Anar pilləkənlərdən enərkən onun sevincli halını görüb gülümsünür, ən azından son günlərini xoşbəxt keçirəcəyini düşünüb təsəlli tapır..Həkim çox az vaxtı qaldığını bildirsədə, Samirə özünü heç nə olmamış kimi aparır, onlara daha da əziyyət verməkdən çəkinirdi..Arxadan onu qucaqlayan iki əllə diksinsədə bunun Anar olduğunu anlayıb rahatlayır. Anar üzünə isti və uzun bir öpüş qondurub yanında əyləşərək yer alır.
Anar'Dünyalar gözəli anam nə yaman sevinclidi belə"
Samirə'Necə sevincli olmayım? Gözümün ağı-qarası bircə oğlum var, onunda xeyir işini görmək qismət oldu mənə'
Anar"Hələ nə yaşın var ki?Sən nəvələrini qucağına alıb oynadacaqsan, müalicələrin çox yaxşı davam edir"
Samirə'Anar..Özündə bilirsən bu xəstəlik sağalmaz xəstəlikdi..Amma Allah ömür verərsə onuda görərəm bəlkə'
Anar"Ana, yalvarıram belə danışma"
Samirə'Dayan, sözümû kəsmə..Bax Anar,Ayanla evlənməyinizi mən istədim, çünki onunla bir-birinizi həqiqətən sevdiyinizə inandım..Ayan çox yaxşı, saf qızdı onu qətiyyən incitmə..Əgər onu incitsən mənidə incitmiş olarsan..Onu üzməyəcəyinə söz verirsən? "
Anar'Hə,ana.Söz verirəm; ona gözüm kimi baxacam'
Bu ürəkdağlayan söhbəti hər zamanki kimi Heydər bəyin kobud səsi pozmuşdu.Şoferlə birlikdə ağır yüklərlə içəri daxil olub aldığı əşyaları stolun üstünə yerləşdirmişdi. Dərindən"ah"çək
ərək kresloya söykənib nəfəsini dərir,bir tərəfdən