nə zaman istəsən gələ bilərsən.Öləndə sənə heç nə qoya bilməsəm belə bu evi bağışlayacam azından..Sənin körpəliyin bu evdə keçib, hər köşəsində bir xatirən var"
Ayan"Ata yalvarıram ölüm demə..Mən onsuzda sizi buraxan deyiləm, söz verirəm tez-tez gələcəm sizi görməyə.Həm sizdə gələrsiniz, ora qızınızın evi olacaq"
Həlimə"Mənidə ağladacaqsınız indi.Rüstəm bəy, Allah eşqinə belə etmə.Qızın makiyajı pozulacaq, adam içinə çıxa bilməyəcək sonra"
Onun bu sözləri Ayanı güldürsə belə hələ də içi qan ağlayırdı. Çalınan qapı onu fikirdən azad edir,lakin gələn insanı gördükdə sanki dilini udur..Diqqətlə üz cizgilərini incələyib bir anda boynuna atılaraq"dayı"deyə sevinc dolu qışqırır.Dayısı Nüsrət Rusiyada yaşadığından bir-birilərini çox gec görürdülər. Hətta Ayan onu son dəfə nə zaman gördüyünü belə xatırlamırdı.Əv
vəllər tez-tez gəlib-getsələrdə sonradan bilinməyən səbəbdən Nüsrət və Rüstəmin münasibətləri soyumuşdu..Bakı
dan Rusiyaya köçdükdən sonra isə təmamilə əlaqələri itmişdi. Həlimənin əziz-xələfi bircə qardaşı onu bayramlarda belə təbrik etməz olmuşdu...Ancaq Rüstəm Ayanın toyunda iştirak etməyinə razılıq verdikdən sonra bacısı güclə nömrəsini tapıb onu dəvət etmişdi. Ayanı çox sevdiyindən dayısı olaraq vəzifəsini yerinə yetirib onu xoş günündə tək buraxmamışdı.
Nüsrət onu uşaq vaxtında kimi qucağında fırladıb yerə qoyur.Əliylə burnunu sıxaraq simasını incələyir. Həqiqətən çox dəyişmişdi Ayan."Hə, deməli bizim balaca kraliçamız evlənir"uşaqlıqdan ona kraliça deyə xitab edirdi həmişə..
Ayan"Dayı; yaxşı ki,gəldin. Üzünü görən cənnətlikdi onsuz"
Nüsrət"Vay-vay dili uzanıb bizim çoxbilmişin. Əlbəttə gəlməliyəm, borcumdu"
Ayan"Ayaqda qaldın içəri keç"
Nüsrət tərəddüt etsədə məcbur qalaraq içəri keçir.Həlimə mətbəxtən kimin gəldiyini bilmək üçün salona keçir, qardaşını önündə gördükdə özünə hakim ola bilmədən göz yaşlarına boğulur. Gəlməyəcəyini sansada o hər şeyi kənara atıb gəlmişdi..Bəlkə keçmişdə yaşananları belə unutmuşdu. Nüsrət onunla görüşərək göz