də dərslərimi bir kənara qoydum. Məktəbdəki son illərimin necə keçdiyini isə, heç xatırlamıram da… – Minarə xanım bu anda gözlərini döşəmədən ayırdı – Niyə soruşdunuz ki?

- Heç, davam edin…

- Bizim rayonda təhsilli insan çox azdır. Hətta adını belə yaza bilməyənlərə də rast gəlmək olar. Siz, mənim indiyədək rastlaşdığım yeganə ailəsiniz ki, bir evdən iki oxumuş şəxs var. – Minarə xanım özü də bilmədən səhv etdi – Bu, bizim əhatəmiz üçün təəccüblü haldır.

- Mənim rəhmətlik atam da ali-təhsilli idi. – bu an gec də olsa, düşündüm ki, gərək bunu heç deməyəydim – İndiki Tibb Universitetini bitirmişdi.

- Bağışlayın, bunu bilmirdim. – qadın məyus halda, sanki pıçıldadı – Allah rəhmətini əsirgəməsin.

- Amin! Cəmi ölənlər üçün, İnşallah…

- Çoxdan vəfat edib? – həmsöhbətim, ünvanladığı sonuncu sualın cavabını gözləmədən, azacıq gülümsədi – Yəqin ananızla da elə universitetdə tanış olublarmış?!

- Doğrusu, maraqlanmamışam… – bu an düşündüm ki, doğrudan da mənim bu haqda məlumatım yoxdur, çünki digər qadınlardan fərqli olaraq, vəfat etmiş həyat yoldaşı haqqında sentimental əhvalatlar danışıb ağlamaq, sızıldamaq, anamın xarakterinə xas deyildi – Nə isə, söhbətimiz yarımçıq qaldı – deyib, dərhal əsas mətləbə qayıtdım – Gəlin, davam edək…

- Səhv etmirəmsə, ailə qurduğum vaxta qədər baş verənləri danışdım. Sonra… – qadın əlini saçına çəkdi – Sonra Nərimanla evləndik.

- Bağışlayın, yenə sözünüzü kəsəcəm. Siz Nərimanla ailə quranda, Mahirə artıq neçə müddət idi ki, itgin düşmüşdü?

- Mahirə itgin düşəndən bir ay sonra, Nəriman mənə evlənmək təklifini etdi. Əvvəlcə razılaşmadım, amma sonra çox götür-qoy etdim və düşündüm ki, hələ həyat bitməyib və mən öz gələcəyimi qurmalıyam. Həm də, Nəriman təklifi ilə məni çox inandırdı. O dedi ki, “Lalın dilini anası bilər. Mən Laləni səndən başqa heç bir qadına etibar edə bilmərəm. Həm də artıq biri-birinizə öyrəşmisiniz. Sənə çətin olmayacaq.”

- Başa düşmədim… Yəni, Lalə doğrudanmı…

- Bəli, o, anadangəlmə