suala səsi titrəyə-titrəyə cavab verdi.

Minarə xanım, bu an yenə də söhbətini saxladı. Sanki, mənim həlledici sualımı gözləyirdi.

- O, nə görmüşdü? – bir qədər qabağa əyilərək, asta səslə soruşdum.

- O, dedi ki… – qadın gözlərimin içinə baxaraq, eyni səs tonu ilə pıçıldadı – Dedi ki, bağda, çəhrayı zolaqlı paltar geymiş bir insan görüb…

Qadının son sözündən sonra, bədənim ürpəşdi. Düşüncə mövqeyimi hələ ki, dəyişməsəm də, artıq anamın keçirdiyi vahimənin yersiz olmadığını anlayırdım. Özümü yumşaq qoltuğun söykənəcəyinə atıb, uzun müddət dinmədim.

- Mahirənin sağ olmasına inanırsız? – nəhayət, üç-dörd dəqiqəlik sükutu pozdum.

- Siz Mahirənin itgin düşən vaxt, məhz o geyimdə olduğunu bilirdiz? – Minarə xanım heyrətlə soruşdu, amma üz cizgiləri qəfildən dəyişdi – Hə, hə… Axı, mən bu haqda ananıza danışmışam. Mən Mahirənin sağ olmasından çox, başqa şeyə inanıram.

- Nəyə?

- Mahirənin ruhunun varlığına…

- Yaxşırın, görək. – istehzalı gülüşlə ayağa qalxdım – Bu, gülməli səslənmir?!

- Bəs, sizcə o yaşayır?

- Böyük ehtimalla, yox… – yenidən qoltuqda əyləşdim – Hər halda, bir epileptikin nəzarətsiz şəraitdə yaşaması inandırıcı deyil.

- Bəs, evimizdə, bağımızda dəfələrlə görünən, qızımın və həyat yoldaşımın ölümünə səbəb olan nədir? – Minarə xanım doluxsunub, cib yaylığını çıxardı – Əgər Mahirə ölübsə, bəs bu, onun ruhundan başqa nə ola bilər?!

- Sizi incitmək istəməmişdim. – az öncəki istehzalı gülüşümə görə üzr istədim – Buyurun, davam edin. Sonra nələrin olduğunu danışın.

- Nərimanın o hadisədən sonra vəziyyəti çox dəyişdi. – qadın bir neçə anlıq sükutdan sonra, incik səslə dedi – İki ay sonra isə, siz inanmadığınız həmin o varlığı evdə gördü. Onlar gecə ikən biri-birini dəhlizdə uzaqdan da olsa, görüblərmiş. Nəriman qonaq otağına qaçanda, qorxudan huşunu itirmişdi. O yıxılanda, mən də bu səsə oyandım. Mənim halımı təsəvvür edirsinizmi? İki körpə uşaq, qarşımda yıxılıb, öldüyünü sandığım həyat yoldaşım, gecənin zülmət qaranlığı