ı və vahiməli ev… Az qala, olmayan ağlımı da itirmişdim, amma Nərimanın yaşadığını, ayılaraq özünə gəldiyini görəndə, rahat nəfəs aldım. Nəriman bütün gecəni sayıqladı, nəhayət, səhər ayılanda, hər şeyi ondan soruşdum. O, deyirdi ki, çəhrayı zolaqları olan məxluğu, dəhlizin sonundakı pəncərənin qarşısında görüb.

- Ümumiyyətlə, Nəriman nə işin sahibi idi? Necə insan idi?

- Bir az kobud insan olsa da, xasiyyəti o qədər də pis deyildi. Özünə fikir verən, səliqəli insan idi. Əlini ağdan-qaraya vurmazdı. Rəhmətliyin ən pis xarakteri də bu idi. Ailəli olduğumuz üç-dörd ildə, evin bütün işini mən görürdüm. Özü Rayon Bələdiyyəsində çalışırdı.

- O, keçən il vəfat edib, eləmi?

- Bəli, keçən il… Üç gündən sonra, ili tamam olur.

- Sonra nə baş verdi? Davam edin…

- Sonrasını danışmaq mənim üçün çox çətindir, – Minarə xanım qaşlarını çatdı – amma danışacam… Nəriman keçirdiyi güclü stressdən sonra, xeyli müalicə aldı. Əvvəl Gəncəyə, sonra Bakıya getdi, ancaq sağalmadı. Nəhayət, onu S. kəndində yaşayan və kənd adamlarının az qala fenomen adlandırdığı MirHəmid adlı bir şəxsin yanına apardıq. Onun çox qeyri-adi bacarığı var. Siz onun haqqında eşitmisiniz?

- Çox az…

- MirHəmid söz verdi ki, Nərimanın yüksək həssaslığa malik qorxu instinktini normal hala gətirərək, onu sağaldacaq. Biz isə ayda üç dəfə, hər ayın birinci, ikinci və üçüncü onluğunun ilk günləri onun yanına getməyə başladıq. Nəhayət, qəbulunda olduğumuz dördüncü ayın ikinci onluğunda, onun evinə gedərkən, qapıdan içəri keçər-keçməz MirHəmidin halı dəyişdi. Biz nə baş verdiyini soruşduq, o isə bir müddət cavab verməkdən imtina edib, az qala bizi otaqdan qovmaq dərəcəsinə çatdı. Bizim israr etdiyimizi gördükdə isə, məcbur olub nə hiss etdiyini söylədi. – qadın azacıq ara verdi – O, dedi ki, sizdən ölüm qoxusu gəlir…

- Siz də buna inandınız?

- Təbii ki, ilk öncə yox… Amma iki gün sonra… – Minarə xanım bu an cümləsini yarımçıq qoyub, daha dözməyərək, ağlamağa başladı – İki gün sonra ki, bir