yaşlı qızım Nigarın… – qadın yenə də davam edə bilmədi və hıçqırıq səsləri ilə cümləsini tamamladı – Bağışlayın, – deyib ovcunda sıxdığı yaylıqla göz yaşlarını sildi – bağışlayın, amma bu haqda danışa bilmirəm…

- Sizi başa düşürəm… – deyib, bir az ona tərəf əyildim – Əgər istəyirsinizsə, biz söhbətimizi sonra da davam etdirə bilərik.

- Xeyr, ehtiyac yoxdur. Bir az su içsəm, həyəcanım keçər. – deyə qadın mənə cavab verdi.

- Gözləyin, gəlirəm… – ayağa qalxaraq otaqdan çıxdım və bir-iki dəqiqə sonra su ilə geri qayıtdım.

Minarə xanım sudan bir qədər içib, bardağı jurnal masasının üzərinə qoydu.

- Çox sağ olun. – deyib, mənə təşəkkür etdi – Davam edək?

- Əgər siz istəyirsinizsə, buyurun…

- Nigar vəfat edəndən sonra, istəsək də, istəməsək də, MirHəmidə inanmağa başladıq. Artıq, tək Nəriman yox, mən də yaşadıqca bir o qədər qorxurdum. Çünki Nigar müəmmalı şəkildə ölmüşdü. Nərimanla mən isə, qızımızın ölümü haqqında fərqli təsəvvürdə idik. Nigar ölən gecə mənim yanımda yatmışdı. Mən də onun ölümündə özümü günahlandırırdım. Düşünürdüm ki, yəqin, gecə bilmədən onun üstünə çevrilmişəm, o isə nəfəs ala bilməyərək boğulub. Nəriman isə elə hey deyirdi ki, Nigarı boğan Mahirənin ruhu olub, o, bizdən qisas alır. Nəriman o hadisədən sonra, dəli kimi olmuşdu. Evdən diksinirdi, tək qala bilmirdi…

- Bu hadisədən sonra, siz MirHəmidin yanına yenə də getdinizmi?

- Hə, getdik… Davamlı olaraq. Nəriman getdikcə yaxşılaşırdı. Ancaq düz bir il sonra, hər şey yenə də dəyişdi. İlk öncə, Nəriman bağda həmin varlığı gördü. Həmin ərəfədə mən onu MirHəmidin yanına getməyə məcbur edə bilmədim. Nərimanın halını təsəvvür edə bilməzsiniz. O, az qala mənə yalvarırdı ki, təcili şəkildə evimizi sataq. Ancaq vaxt çatmadı. Həm də belə halda evimizə hansı ağılsız yaxın düşərdi?!

- Yəni mənziliniz bu qədər vahiməlidir? – deyə soruşdum – Mən o evi görə bilərəmmi?

- Əgər sizə maraqlıdırsa, təbii ki, görə bilərsiniz…

- O zaman, bu gün mən də sizinlə T. kəndinə gedəcəyəm. –