– qətiyyətlə dedim – Demək, Nəriman yenidən güclü stress keçirməyə başladı. Yeri gəlmişkən, siz MirHəmidin hər qəbulunda olduqda, ona nə qədər pul ödəyirdiniz?

- Hər seansa on şirvan verirdik… (Yüz min manat. Söhbət köhnə Azərbaycan manatından gedir – müəllif)

- Aydındır… – deyə bu məsələni kənara qoydum – Bilirəm ki, sizə bu haqda da danışmaq çox çətindir, amma soruşmaq məcburiyyətindəyəm. Həyat yoldaşınız necə vəfat etdi?

- O, qorxudan sanki dəli olmuşdu. Nigar yataq otağında ölmüşdü deyə, gecələr yan otaqdakı divanda yatırdı. Amma bunun heç bir xeyiri olmadı…

- Ekspertiza hansı nəticəyə gəldi?

- Nəriman boğularaq ölmüşdü və heç bir əl izi yox idi.

- Maraqlıdır… Çox maraqlıdır… Deyəsən, siz bərk yatırsınız?!

- Doğrudur… Həm də çox bərk yatıram. Elə ona görə də, Nigarın ölümündə özümü günahlandırıram. Düşünürəm ki, əgər həqiqətən mən onun ölümünə bais olmuşamsa, hər halda o, yaşamaq üçün çırpınıb, ola bilər ki, səs də çıxarıb, amma mən eşitməmişəm. Nərimanı isə eşitməyə bilərdim, çünki o, yanımda deyildi. Onu boğmaq gücünə malik olan varlıq isə, əvvəlcədən yataq otağının qapısını bağlamaqda çətinlik çəkməzdi.

Bu an, divardan asılan saata baxdım. Artıq otuz beş dəqiqə idi ki, söhbət edirdik.

- Minarə xanım, sizdən son olaraq bir şey də soruşum. – deyib, ayağa qalxdım – Qızınızla həyat yoldaşınızın ölümü arasındakı bənzərlik, sadəcə onların ölüm şəraitinin eyni olmasıdırmı? Yoxsa siz mənə daha nə isə söyləyəcəksiniz?

Mənim ayağa qalxdığımı görüb, Minarə xanım da yerindən qalxdı.

- Ən əsas və ən dəhşətli bənzərliyi, mən sizə bu gün, öz kəndimizdə göstərəcəyəm. – deyib bayaqdan mənim nəzərimdən yayınmış kiçik, qara rəngli çantasını əlinə götürərək, qapıya yaxınlaşdı – Məncə siz, ancaq o zaman Mahirənin ruhunun varlığına inanacaqsınız…

Minarə xanım artıq bir neçə dəqiqə idi ki, otaqdan çıxsa da, mən hələ ki, yerimdə duruxub qalmışdım. Etiraf edim ki, artıq T. kəndinə getməyi, əvvəlki tək istəmirdim…

Elmira xanım ilk öncə mənim T.