qurtarsın. Siz isə, məni daha da qorxudursunuz. – qadın əsəblərinə hakim ola bilmədi – Bəlkə, bu işi elə buradaca bağlayaq?! Mən artıq sizlə danışmaq istəmirəm.

Minarə xanım bunu deyib, qəbiristanlığın çıxışına doğru addımlamağa başladı. Mən isə, asta-asta onun ardınca gəlirdim. Qadın ancaq Laləni maşından çıxardanda ona çatdım.

- Xudahafiz… – o, qızın əlindən tutub, maşının qapısını örtdü – Bura qədər gətirdiyiniz üçün çox sağ olun.

Səbuhi nə baş verdiyini anlamayaraq, avtomobildən düşüb, çaşqın halda gah mənə, gah da bizdən uzaqlaşan hirsli qadına baxırdı.

- Mənim fikrim sizdə deyildi. – dostum təəccüblə üzümə baxdı – Sən ona neylədin?

- Axmaq-axmaq danışma… – deyib, üzümü çevirdim – Minarə xanım, – əllərimi cibimə salıb, yüksək səslə qadını səslədim və o, üzünü çevirdikdə, bir az ona yaxınlaşdım – Siz hardasa haqlısınız, amma bir şeyi unutmayın. Anam sizi sakitləşdirib, sizə kömək edə bilərdi. Bəs o, zəmanət verə bilərdimi ki, siz üç gündən sonra həyatda olacaqsınız?!

- Siz məndən nə istəyirsiniz?

- Mən sizə kömək etmək istəyirəm.

- Xahiş edirəm, məni qorxutmayın. Onsuz da əsəblərim təmiz pozulub. – qadının peşiman olduğunu o dəqiqə hiss etdim – Bayaq sizlə kobud danışdığıma görə, məni bağışlayın.

- Üzr istəmək lazım deyil. – deyə cavab verdim – Mən sizi anlamağa çalışıram… İndi mənzilinizə baxa bilərəmmi?

Minarə xanım heç bir söz deməyərək, azacıq gülümsünüb, başını tərpətdi. Səbuhinin yanına qayıdanda o, düz gözlərimin içinə baxırdı.

- Sən Allah, kimdi o qadın? – bic-bic gülüb, asta səslə dedi – Məndən gizlədirsən?

- Çox şey bilsən, – pulu ona uzadaraq dedim – saçın tez ağarar.

- Yenə başlama da… – adətən Səbuhinin ən yaxşı vəziyyətində, onun keçəl olduğunu yadına salaraq, əhvalını asanlıqla korlamaq olardı – Mənə sadəcə maraqlıdı. O qadın kimdi? Biz niyə bura gəldik? Qəbiristanlığa niyə keçdiniz? O, niyə səndən küsdü? Sən indi hara gedirsən?

- Səbuhi, gəl bura… – deyib, maşının qapısını açaraq, onu sükan arxasında