insanlar gəlirdi və onların hər biri də anama eyni şəkil­də müraciət edirdi: “Elmira xanım”… Bəlkə də fikirləşəcəksiniz ki, axı, burada qeyri-adi nə var ki?! Sizinlə razıyam, amma məni digər həmyaşıdlarımdan fərqləndirən fərqli uşaq psixologiyama əsasən, məni dünyaya gətirən şəxsə hamı məni kimi “ana” deməli idi. Odur ki, kiminsə dilindən bu müraciət formasını eşidən­də həm təəccüblənir, həm də qeyri-ixtiyari olaraq bu səslənişi sevməyə başlayırdım. İlk dəfə anama “Elmira xanım” – deyə səslənəndə, bu müraciət üçün hələ yaşım çox az idi. Ancaq anamın necə qəhqəhə çəkib, məni qucağına alaraq yanaqlarımdan öpməsi, bu günkü gün kimi yadımdadır.

Kəndə köçəndən sonra, anama müraciət edənlərin sayı kəskin şəkildə azalsa da, onun bu evdə də pasiyentləri üçün ayırdığı kiçik bir otağı var idi və adətən daxili sarsıntılardan əziyyət çəkən insanları bu otaqda müalicə edirdi. Amma bu gün mənim yuxudan belə tez oyanma­ğımla bərabər, bir çox şey fərqli idi. Elmira xanımla na­məlum qa­dının səsi qonaq otağından gəlirdi. Anam ara-bir suallar verir və məni yuxudan vaxtsız oyatmamaq üçün, bacardıqca asta səslə da­nışırdı. Digər qadının titrək səsindən isə, necə həyəcan keçirdiyi və yəqin ki, az öncə ağladığı hiss olunurdu. Başqalarının söhbəti­nə onların xəbəri olmadan qulaq asmağın qeyri-etik bir hal oldu­ğunu bilsəm də, etiraf edim ki, yuxudan gec oyanmağıma və hər şeyi əvvəldən eşitməməyimə təəssüflənirdim. Ancaq anamla hə­min qadın arasındakı dialoqun sonunu və bəlkə də ən maraqlı his­səsini eşitməyə müvəffəq oldum.

- Sizin sözünüzdən belə çıxır ki, bu artıq yeddinci hissdir, elə­mi? – anam həmin qadından soruşdu – Yaxşı, bəs, onda bu­na nə ad verək?

- Orasını siz məndən yaxşı bilərsiz… – qadın səs tonunu aşağı salıb, məyus halda pıçıldadı – Bəlkə də siz mənə inanmırsınız, amma MirHəmid proqnozlarında səhv etmir və o, siz dediyiniz bu “yeddinci hiss”inə çox maraqlı bir ad qoyub: “ölüm qoxusu”.

Bu sözü eşidən an, qeyri-ixtiyari olaraq çarpayımda dikəldim və