vahiməli heç bir şey yoxdur. – Minarə xanımın yaxınlaşdığını görüb dedim – Mənə maraqlıdır ki, Nəriman nəyə görə bu evdən qorxurmuş?!

- Axı, mən onun səbəbini sizə dedim… Nigar öldüyü üçün, Nəriman evdə vahimələnirdi.

- Yox, doğru demirsiniz. – qadınla razılaşmadım – Nigar hələ təzə doğulan vaxt, hansı ki, Nəriman ilk dəfə bağda çəhrayı zolaqlı varlığı görmüşdü, həyətə qaçmışdı və siz onun qoluna girib, onu evə gətirmək istəmişdiniz, Nəriman hələ o zaman evdən qorxmuşdu. Nigar isə, bundan bir il sonra vəfat edib.

- Haqlısınız… – Minarə xanım daha nə isə söyləmək istəsə də, bir söz tapıb deyə bilmədi.

- Xahiş edirəm, Laləni mənim yanıma çağırın – yan otağa keçib, divanda əyləşdim – və zəhmət olmasa, bizi tək buraxın.

Qadın yenə də bir kəlmə kəsməyib, sadəcə başını tərpətdi. İki-üç dəqiqədən sonra, Lalə yanımda əyləşmişdi.Lalənin sarı, uzun saçları vardı. Sifəti bir qədər uzunsov, burnu dik idi. Yorğun baxışlı mavi gözləri isə ona çox yaraşırdı. Gözlərindəki nisgil və ürkəkliyi də asanlıqla hiss etmək olurdu.

Qız danışıb-eşidə bilmədiyindən, onunla dialoqumuz cib bloknotum vasitəsilə mümkün oldu. O, bloknotu dizinin üstünə qoyub, kiçik qələmlə mənim yazdığım sualları cavablandırır, mən isə onun xəttini çətinliklə də olsa oxumağı bacarırdım.

Laləni əsas mətləbə dolayı yolla gətirdim. Anası itgin düşəndə, onun cəmi altı yaşı var idi. Dörd il qabaq baş verənləri təfsilatı ilə nağıl etməsini istədikdə, azyaşlı bir uşaqdan çox şey tələb etdiyimi anladım, ancaq onun çox güclü hafizəsi vardı. Suallarımı demək olar ki, cavabsız qoymadı. İlk əvvəl, qızdan nənə-babası haqqında soruşdum. Mahirənin atası Pənah kişinin illər öncə vəfat etdiyini öyrənə bilsəm də, nənəsi Gülgəz xanımın sağ olub-olmaması haqqında bir məlumat əldə edə bilmədim. Lalənin dediyinə görə isə, onun dayısı və xalası yoxdur… Mahirə evin tək uşağı olduğundan, ata-anası ilə də əlaqə kəsildiyindən, Lalə demək olar ki, anasını tamamilə itirmiş və qadın sanki bilərəkdən, arxasında özünü