paylayarmış. Ancaq son illər səhhətində yaşadığı problem, onun bu xeyirxaq əməlindən daşınmasına səbəb olmuşdu.

Bizi, elə həyətdəcə ilk olaraq kiçik bir qız qarşıladı. Ünvanı dəqiqləşdirdikdən sonra, uşaq evə qaçdı və az sonra orta yaşlı bir kişi qapıdan çıxdı. Onun xarici görünüşü tipik bir kənd adamını xatırladırdı. Zəhmətkeş cizgilər, yorğunluqdan əsər-əlaməti olmayan dik baxışlar və kifayət qədər sağlam, eyni zamanda da möhkəm bir bədən quruluşu… “Yox, Salman bu deyil” – öz-özümə dedim və elə həmin an, kişi Minarə xanımı başı ilə salamlayaraq mənə əl uzatdı. Onun həm də çox kobud və iri əlləri vardı.

- Xoş gəlmisiniz. – qalın səs tonu ilə sözə birinci o başladı – Buyurun. Qızım dedi ki, atamı axtarmısınız…

- Bəli, bizə Salman dayı lazımdır. – tələsik cavab verdim – Ondan bir-iki şey soruşmaq istəyirəm.

- Buyurun, eşidirəm…

- Yox, əgər mümükündürsə, mən atanızla danışmalıyam. Təbii ki, əgər mümkündürsə…

- Xeyr, bu mümkün deyil. – həmsöhbətim deyəsən, ünsiyyəti heç sevmirdi – Nə soruşacaqdı­nız?

- Salman dayı bir neçə il öncə, itgin düşmüş Mahirə adlı qadının itgin düşən vaxt əynində olduğu paltarından bir parçasını meşədə tapıbmış… Mən bağlanmış həmin cinayət işini araşdırıram. – ev yiyəsi bunları eşidərkən, bir anda üz cizgiləri dəyişdi – Hər halda xəbəriniz var.

Qarşımdakı, söhbətə uyuşmayan şəxs, sualıma cavab vermək əvəzinə bir qədər susdu və nəhayət, gözləmədiyim şəkildə qapıya sarı çevrildi.

- Keçin içəri… – asta səslə dedi.

Beş dəqiqə sonra biz, yumşaq divanda əyləşmişdik. Bu köhnə və uçuq-sökük kənd evinin çox qəribə bir başağrıdan aurası vardı. Bəlkə də bu, elə içəri girən kimi əhvalımı korlayan, kəskin dərman qoxusunun təsirindən irəli gəlirdi. Hər nə idisə, başım bərk ağrımağa başlamışdı, ancaq başqa çarə yox idi. Sakitcə ev sahibinin gəlməsini gözləyirdik. Cavan bir gəlin, süfrəyə çay gətirərək, bizimlə salamlaşmadan otaqdan çıxdıqdan sonra, bayaqkı şəxs otağa daxil oldu və qarşımızdakı çox köhnə qoltuqda əyləşdi.

-