- Sizi eşidirəm. – o, bayaqkı səs tonu ilə danışmırdı – Nə sualınız varsa, soruşun…

- Axı, mən atanızla danışmalıyam. – bir daha təkrarlayası oldum – O, evdə deyil?

- Evdədir, amma… – kişi duruxub, siqaretini yandırdı – Görürəm ki, xəbəriniz yoxdur. Atam xəstədir. Vəziyyəti heç yaxşı deyil. – bir qədər susub, sanki çətinliklə əlavə etdi – Danışa bilmir…

- Anladım… – təəssüf hissi ilə dedim – Allah şəfasını versin. Çoxdan olub bu hadisə?

- Siz onun başına gələnləri bilirsiniz? – kişi heyrətlə mənə baxdı – Bəs bayaqdan məni niyə danışdırırsız?

- Bəli, bu haqda eşitmişəm, amma vəziyyətinin bu qədər pis olduğunu bilmirdim. Hadisə necə baş verib?

- Atam bir günə yaxın, meşədə huşsuz vəziyyətdə qalıb. – kişi sanki olanları ilk dəfə idi kiməsə danışırdı – Üstünə ağac budağı düşmüşdü. Bərk yaralanmışdı. Onu mən gedib tapdım. Elə bilirdim, artıq ölüb, amma atam möhkəm kişi idi. Yazığın indiki halını görəndə dəhşətə gəlirəm. Əvvəlki adamdan əsər-əlamət qalmayıb.

- Deməli bu hadisə, Salman dayı Mahirənin paltarını tapandan sonra baş verib?!

- Hə, ondan təxminən üç-dörd gün sonra.

- Atanız paltarı tapandan sonra, qadının cəsədini də axtarmağa cəhd göstərmişdi?

- Hə, o… – həmsöhbətim bu an, elə bil birdən ayıldı – Siz bunları hardan bilirsiz?

- Bilmirəm. Sadəcə təxmin edirəm.

- Axı, atamın üzərinə düşən ağacla, itgin düşmüş o qadının nə əlaqəsi var?

- Təbii ki, elə bir real əlaqə yoxdur, – çayımdan bir qurtum aldım – amma mən də məhz o əlaqəni axtarmaq istəyirəm.

- Mən sizin nə demək istədiyinizi anlamıram.

- Adınız necə oldu?

- Süleyman.

- Mənim də adım Nicatdır… Süleyman bəy, iş orasındadır ki, həmin itgin düşən qadının cəsədi ortada yoxdur. Yəni onun öldüyünü təsdiqləyən, sadəcə atanızın tapdığı əski parçasıdır. Bu qədər… Ona görə də biz, mümkün ola biləcək bütün variantları nəzərdən keçiririk.

Süleyman heç bir söz demədən, gözünü bir nöqtəyə zilləyib, susmuşdu. Sanki o, hər şeyi anlamışdı, ancaq mən adım qədər əmin idim