idi, ancaq burada baş verənləri və ya baş verəcəkləri Süleymanın bilməsini istəmədiyimdən, yenidən geri qayıtmağa məcbur oldum.

- Fənər məndə qalsın. – tələsik şəkildə dedim – Siz isə hər ikiniz kəndə qayıdın…

- Yox. – Minarə xanım dərhal sərt reaksiya verdi – Mən də burada qalıram.

Nə isə demək istəsəm də, susdum, çünki qadını buna məcbur edə bilməzdim. Hər halda onu tanımadığı bir kişi ilə gecənin zülmət qaranlığında tək buraxmaq, düzgün olmazdı.

- Mən getmirəm. – qadının çarəsiz səsi aydınca duyulurdu – Sizi tək qoya bilmərəm.

Sonuncu söz, sanki qəfildən məni silkələdi. Qadından belə bir münasibət gözləməsəm də, bu sözləri eşitmək çox xoş idi. “O, məni cəmi bir gündür tanıyır, amma davranışında, mənə güvənə biləcək qədər əmindir.” – deyə düşündüm. Bu etibarı özüm qazanmışdım. Odur ki, ürəyimdə özüm-özümü təbrik edib, bu məsələyə aydınlıq gətirməyi bacardım. Süleymanı güclə də olsa, fənərsiz halda kəndə yola salmağa müvəffəq oldum. O, özündən çox, bizdən nigaran idi, lakin mən onu əmin etdim ki, biz kəndin yolunu rahatlıqla tapacağıq.

Minarə xanım, Süleyman gözdən itənədək gözlədi. O, nə baş verdiyini anlamadığından, elə bil danışmağa da qorxurdu.

- Siz onu niyə yola saldınız? – nəhayət, qadın asta səslə soruşdu – Nə baş verdi? Siz nə gördünüz?

- Bura baxın… – işığı bayaq gördüyüm yerə saldım – Daşı görürsünüz?

- Görürəm. Burda nə var ki?

- İndi buna baxın. – işığı bir neçə metr qabağa saldım – Daha bir daş… Bir az da gəlin… Buyurun, daha biri… Bu da digər daş…

- Yəni bu… – o, ancaq indi nə baş verdiyini anladı – Bunu kimsə edib?

- Hər halda… – deyib, əks istiqamətdə getməyə başladım – Meşənin bu yerində yerə basdırılan daş, nəzərimdən yayına bilməzdi. Kimsə yolu itirməmək üçün yerə iz salıb, amma izdən görünür ki, yolumuz elə də qısa olmayacaq. Bəlkə sizi evə ötürüm? Qorxa bilərsiniz…

- Əhəmiyyəti yoxdur. – qadın yenidən razılaşmadı – Siz bütün bu fədakarlığı mənə görə edirsiniz. Ona görə də, siz burda təhlükə ilə üz-üzə