“Fənərin işığı həmin insanın üzünə düşəndə, görəsən nə baş verəcək?!” – deyə işığı içəriyə salmamışdan əvvəl, keçirdiyim dəhşətli həyəcanı hiss etdim və fənəri yandırdım. Ürəyim, sanki yerindən çıxacaqmış kimi döyünməyə başladı. Qarşılaşdığım mənzərə məni daha da vahiməyə salmışdı. Çünki mən fərziyyəmdə yanılmamışdım. Bu sığınacağın içi, mən düşündüyümdən də böyük idi. Küncdə yerə düzülmüş qalın taxtalar üzərinə karton salınmışdı. Böyük ehtimalla bura, həmin insanın yatağı idi. Ortada isə ocaq qalamaq üçün nəzərdə tutulduğu güman edilən daşlar dairəvi şəkildə yerə basdırılmışdı, yanında da dəmir bir qab, hisdən tamamilə qaralmış çaydan və bir fincan vardı. Fənəri içəriyə gəzdirməyə davam etdim və digər küncdə plastik vedrədə su olduğunu gördüm. Nəhayət, içəri keçməyə qərar verdim, çünki orada heç kim yox idi. Ancaq, keçirdiyim dəhşətli qorxu və vahimə hissi, tez bir zamanda məni, buradan çıxmağa vadar edirdi. Həm də həmin insanın hər an bura qayıtmaq ehtimalı böyük olduğundan, daha burada qala bilməzdim. Cəld şəkildə içəridən çıxıb, qapını əvvəlki tək yerinə qoydum. Minarə xanım, dərhal mənə sarı gəldi.

- Nə gördünüz? – deyə maraqla soruşdu.

- Yaxınlaşdım, işığı içəri saldım və bir canavarın mənə baxdığını gördüm. – deyib, gülümsədim.

- Heç də gülməli deyil. – qadın bir qədər aşağı çöməldi – Nə gördünüz ki? İçəri boş idi, hə?

- Gəlin, özünüz görün… – yenidən asta addımlarla yaxınlaşıb qapını bir kənarə qoyaraq, işığı yandırdım – Baxın…

Minarə xanımın necə həyəcan keçirdiyini açıq-aşkar hiss edirdim. O, kəsik-kəsik nəfəs alaraq, sanki nə isə deməyə çalışır, lakin söz tapa bilmirdi.

- İlahi, axı bu necə ola bilər?! – qadın titrək səslə dedi və cəld əlimdən tutdu – Nicat bəy, gedək buradan. Yalvarıram sizə… O qadın hər an gələ bilər. Bizi burada görsə, ikimizi də öldürəcək. – o, keçirdiyi stressdən ağlamağa başladı – Siz haqlı çıxdınız… O, həqiqətən ölməyibmiş… Odur… Mahirədir…

- Minarə xanım, sakit olun. Bilsəydim ki, belə qorxacaqsınız, heç