ə gözlərimin içinə baxdı – Mənə sənin pulun lazım deyil. Gedə bilərsən!

Əlavə bir kəlmə söyləmədən, otaqdan çıxdım. Qapını örtərkən, gözucu MirHəmidə baxdım və gördüklərim məni az da olsa heyrətləndirdi. Bəlkə də gözümə belə görünmüşdü, amma bayaqkı nurlu simadan əsər-əlamət belə qalmamışdı. Bu anda ağlımdan ancaq bir şey keçirdi: Uzaqlaşmaq… Bu vahiməli evdən və bu qəribə tipdən uzaqlaşmaq…

Səbuhi mənim dəyişən əhvalımı görüb, yolboyu nə baş verdiyini söyləməyimi xahiş etsə də, mən bu haqda danışmaq istəmədim. Fikrimdə çox qarışıq düşüncələr vardı və düyünlənən iplər əksinə dartılırmış kimi, sanki o düyün də getdikcə daha da sıxlaşırdı. Tez bir zamanda evə çatmaq istəyirdim. Vaxt məhdud olduğu üçün, plana uyğun davranmaq lazım gəlirdi. Ancaq maneələri aşmaqda çəkəcəyim çətinliklərin çoxluğu indidən içimi gəmirməyə başlamışdı. “Olanları Elmira xanıma danışsam, çox heyrətlənəcək” – deyə düşündüm, amma maraqlı idi ki, hələ dünən bu işlə dərindən məşğul olmağımın əleyhinə olub, mənim qonşu kəndə getməyimə güclə razılaşan anam, bu gün bu məsələ ilə əlaqədar Bakıya yola düşəcəyimi eşitsə, nə deyəcək?!…Heç nə demədi. Çünki mən, bəlkə də həyatımda ilk dəfə anama yalan danışmağa məcbur olmuşdum. Odur ki, ağlıma gələn ilk qrup yoldaşımın adını çəkərək, onun məni doğum gününə dəvət etdiyini deyəndə, anam heç bir söz söyləməyib, bu xəbəri sakitliklə qarşıladı və mən vaxt itirmədən evdən ayrılıb, ilk avtobusla Bakıya yola düşdüm. Bütün yolboyu növbəti uğurun izində olduğumu xəyal edərək, bu günlər ərzində baş verən hadisələri analiz edib, müəyyən bir nəticəyə gəlməyə can atırdım, amma etiraf etməyə məcbur idim ki, bu, hüquq fakültəsinin üçüncü kurs tələbəsi üçün, ilk müstəqil iş kimi o qədər də asan deyildi. Elə ona görə də, hər an səhv edə biləcəyimi dərk edir və ruhdan düşməmək üçün, Tanrıya dua edərək, məni doğru yoldan çıxarmamasını diləyirdim və nədənsə sevincdolu həvəs hissini daxilən duyaraq, axır-əvvəl düyünü aça biləcək həmin vasitənin əlimə keçəcəyinə qəlbən