m qarşımda sədd olma gücünə malik deyillər və mən həvəsimi yaşadaraq, onların hər birinə cavab tapmaq iqtidarındayam. Odur ki, ani bir şübhədən belə yan keçmək olmaz. Bəzən gözümüzün qarşısında olanı, çevrilib arxada axtardığımızdan, bu zaman istəyimizə də üz çevirmiş oluruq. Bu dəfə isə, adi bir səhv, ehtiyatsızlıq və ya düşüncəsizlik sonradan birləşərək böyük bir peşimançılığa çevrilə bilər. Ona görə də, kəndə qayıdan kimi ilk işim Faiqlə görüşmək olacaq…

Beynimi əsir alan və biri-birini təkzib edən bu düşüncələr məni, saatların necə keçdiyinin fərqinə vardırmadı. Axşam artıq Bakıda idim. Qısa zaman ərzində, Mahirənin ata evinin ünvanını asanlıqla tapdım. Qarşıma ilk çıxan orta yaşlı bir kişidən Pənah kişinin harada yaşadığını soruşdum, o isə bir qədər tərəddüdlə mənə ünvanı söylədi. Hər şeyi doğru təxmin etmişdim. Mahirənin ata evi məhz bu küçədə yerləşirdi. Tünd göy rəngli darvazaya yaxınlaşıb, qapını döyməyə başladım, amma cavab verən olmadı. Elə bu vaxt arxamda bir kişi səsi eşitdim.

- Sizə kim lazımdır?

Çevrilib baxdım. Qarşımda əlli-əlli beş yaşlı bir şəxs dayanmışdı. İlk öncə nə cavab verəcəyimi bilmədim, çünki artıq Mahirənin ata evinin boş olduğunu anlamışdım.

- Sənubər xanımgil burada yaşamır? – deyə soruşdum və deyəsən hədəfi dəqiq vurdum. Kişi mənim sualımı eşitcək, artıq buralarda yad biri olmadığımı anladı və üzünün sərt cizgiləri bir anda mülayimləşdi.

- Yox, burada yaşamır… – əli ilə digər qapıya işarə etdi – Onların evi odur.

Vaxt itirmədən bu naməlum adama təşəkkür edib, yolumu qonşu evin qapısına tərəf saldım. Mənə bu küçənin ünvanını məhz bu mənzildən vermişdilər. Hər halda bu evin telefon nömrəsini Mahirə dəftərçəsinə qeyd edərək özü ilə aparmışdısa, böyük ehtimalla bu mənzil heç də yad ünvan deyildi.

Qapını bir qədər gec açdılar. İlk öncə əks tərəfdən kim olduğum soruşuldu və mən bu səsi dərhal tanıdım. Bu, mənimlə ilk olaraq telefonda danışan həmin gənc qızın səsi idi.

- Buyurun… – qız qapını yarıqapalı şəkildə