l işarəsi ilə çağırdığını gördüb, ona tərəf getdim.

- Qonşumuz da mənimlə gəlirdi deyə, sizə yaxınlaşa bilmədim… – qız gülümsəyərək saçını çiyninə atdı – Biz məntəqənin arxa tərəfindən keçdik. Ona görə, bizi görmədiniz. Qonşumuzu yola salana qədər də, dayanacaqda vaxt itirdim. Çox gözlətmədim ki?

- Yox, narahat olmayın…

Qızın mənə dedikləri, sadəcə gecikməsinə səbəb olaraq söylədiyi adi yalanlardan idi, çünki mən onun simasına baxarkən hər şeyi anlamışdım. O, üz-gözünü bəzəmək üçün o qədər də az vaxt sərf etməmişdi…

- Buralar çox gözəldir… – yaxınlıqdakı parkın girəcəyində dedim – Deyəsən, görüş təyin etməkdə təcrübəniz az deyil?!

- Mən sizlə görüş təyin etmədim. – o, bir qədər incidi – Sadəcə köməyə ehtiyacınız olduğunu gördüm. İstəsəniz gedə də bilərəm. Nə mən sizi tanıyıram, nə də siz məni…

- Yox, getmək lazım deyil. Adınız nədir?

- Ləman.

- Artıq, mən sizi tanıyıram. – gülümsəyərək skamyada əyləşdim – Mənim də adım Nicatdır. Gəlin, əyləşin…

- Doğrudan, siz bizim ailəni hardan tanıyırsız? – qız yanımda oturdu – Anamı, ünvanımızı…?

- Bu gün səhər sizə “Telefon qovşağı”ndan zəng edib, ünvan istəmişdilər?

- Anladım… – Ləman gülərək, özünü skamyanın söykənəcəyinə atdı – Axı, bu cür vacib məsələlərdə sizin digər qurumların yardımından istifadə etmək hüququnuz var. Ya da yəqin ki, “ATS”də tanışınız işləyir. Düzdür?

- Xeyr, – gülümsəyərək mobil telefonumu çıxardım – özüm zəng etmişdim. Bağışlayın, amma yalan danışmağa məcbur idim.

- Niyə ki?

- Birbaşa ünvan istəyə, ya da telefondaca Mahirədən bəhs edə bilməzdim. Bəlkə siz mənə qarşı gəlib, ünvan verməkdən imtina edəcəkdiniz?!

- O da düzdür, – qız qollarını sinəsində çarpazladı – amma onu deyim ki, heç də yaxşı iş görməmisiniz.

- Bilirəm…

Ləman etiraf edəcəyəmi gözləmədiyindən, bir anda çevrilib mənə baxdı. Onun çox gözəl və düzgün üz cizgiləri vardı. Doğrusu, bayaqdan ona heç fikir verməmişdim. Məsumluq onun badamı gözlərindən sanki yaş kimi axırdı. Dairəvi simasında