da çox nadir hallarda rastlanan bir incəlik var idi. Qara, uzun saçları isə, üzünü gizlətmirdi. Xeyr bu, kosmetik vasitələrin əldə etmiş olduğu uğur yox, təbii gözəlliyə etdiyi kiçik bir yardımın məcmusundan başqa bir şey deyildi…

- Hava da qaralır. Nə soruşacaqdınızsa, tez soruşun! – qız qəfildən üzünü çevirdi, ancaq onun birüzə verməyə cəhd etdiyi bu narahatlıq, çox süni alındı…
- Mən ona bacı deyirdim… – Ləmanın səsi titrəyirdi – Anam da onu çox sevərdi…

- Mahirənin öldüyünə inanırsınız? – bu sualım axşamın sükutlu qaranlığında kifayət qədər vahiməli səsləndi – Sadəcə fikrinizi deyin…

- Təbii ki… Mən eşitmişdim ki, meşədə onun meyitinin bir hissəsini tapıblar.

- Paltarının bir hissəsini… Meyiti hələ də tapılmayıb.

- Doğrudan? – qız təəccübləndi – Ola bilər. Mənə o vaxt kimsə elə demişdi.

- Kim?

- Dəqiq yadımda deyil, amma elə bir şey eşitmişdim. Hər halda anam demiş olar.

- Ananızla onun münasibəti necə idi? Çox yaxın idilər?

- O qədər də yox… Anam daha çox rəhmətlik Gülgəz xala ilə yaxın idi, amma Mahirə də elə həmişə onun yanında olardı. – Ləman sanki çətinliklə yaddaşını vərəqləyirdi – Pənah dayı öləndən sonra bu ailə sözün əsl mənasında başını itirdi. Çox çətinliklə dolanırdılar. Elə vaxtlar olurdu ki, evlərində bir quru çörək belə tapılmırdı. Ümumiyyətlə, çox problemli ailə idi.

- Anlayıram… Belə bir vəziyyətdə iki qadının ayaq üstə dayana bilməsi çox çətindir.

- Həm də, Gülgəz xala xəstə idi… O, rəhmətə gedəndən sonra Mahirə lap tək qaldı. Mahirin dərdi də yazıq arvadın ölümünü bir az tezləşdirdi.

- Mahir kimdir?

- Mahirənin qardaşı. – qız üzümə baxdı – Tanımırdınız?

- Yox…

- Laləni nə vaxt görmüsünüz? – qız gülümsəyərək soruşdu – O, anadan olanda Mahirə bizə zəng etmişdi. Demişdi ki, çox qəşəng uşaqdı.

- Elə dünən görmüşəm. Doğrudan da çox qəşəngdi…

- Təki, bəxti qəşəng olsun! Anasının taleyini yaşamasın.

- Amin! – deyib, bir qədər ara verdim – Mahir də Bakıda yaşayır?

- Deyəsən, hə… Əvvəlki işi