i Bakıda idi, amma indi harada yaşadığını bilmirəm. Bədbəxtçilik ondan da yan keçməmişdi. O, çox zəhmətkeş insan idi. Çörəyini əziyyətlə qazanırdı, amma bir gün onu şərlədilər. Həbsxanaya saldılar. Təbii ki, heç birimiz onun günahkar olduğuna inanmadıq. Onun bu vəziyyəti isə, daha çox Mahirəni narahat edirdi. O, qardaşına görə xəcalət çəkirdi, amma o vaxt onu vaxtından tez buraxdılar. O, ondan qisas alınacağını düşünsə də, günahsızlığı sübut olunmuşdu və əsl cinayətkar həbs edilmişdi. Elə birinci də bizə gəldi. Yadımdadır, həyətdə anamla söhbət etdilər. Sonra isə, getdi…

- Bu ailənin çox qəribə və acı yaşantıları var.

- Doğrudur. Problemləri həmişə başlarından yuxarı olub.

…Ləmanla parkdan çıxanda hava tamamilə qaralmışdı. Artıq bu vaxt kəndimizdə olmağı planlaşdırırdım, amma ayaqlarımı bu parkın döşəməsinə kilidləyən bir qüvvə var idi. Tərpənən hər saniyə əqrəbinin əleyhimə işlədiyini bilsəm də söhbəti, şirinliyini itirməyən saqqız kimi uzadırdım. Qız da etiraz etmirdi. İki dəqiqəlik ömrü olan müxtəlif mövzular biri-birini əvəzlədikcə, saatlar da biri-birinə calanırdı. Parkın giriş qapısı önündə, ayaq üstə itirdiyimiz son yarım saat isə, görüşün elə son insan nəfəsi kimi ağır keçdi…

- Ümidvaram ki, istədiyiniz nəticəni əldə edə biləcəksiniz. – qız, vida əlaməti olaraq uzatdığı əlini hələ də buraxmamışdı – Sizə kömək edə bildimmi?

- Sizcə?

- Məncə, yox… Onsuz da mənim əlimdən xeyirli bir iş gəlmir. – deyib, ürəkdən güldü – Bunu qəbul edirəm.

- Çox cəsarətli fikirdir.

- Siz cəsarətli deyilsiniz ki?

- Özümü tərifləməyi sevmirəm…

- Amma artıq təriflədiniz.

- Ola bilər…

- Mən də, bu cəsarətli insanı tanımağıma məmnun oldum. – nəhayət o, əlini çəkdi – Görürəm ki, sizin adi bir görüşü bitirə biləcək təcrübəniz, mənim görüş təyin etməkdə qazandığım təcrübənin heç yarısı qədər də deyilmiş. – qız gülümsəyərək azacıq çevrildi – Çalışın, bir az da cəsarətli olun, Nicat bəy… Burada söhbəti uzadaraq, niyə artıq vaxt itirdiniz?! Siz