tələsirdiniz, axı… Xudahafiz!

Bakıdan qayıdarkən, avtobusun pəncərəsindən çölə baxanda qaranlıq fonlu şüşədə, Ləmanı deyil, sanki məndən uzaqlaşarkən onun arxasınca baxdığım həmin o səhnəni görürdüm. Bəlkə də bu səbəbdən yolboyu gözümə yuxu getmədi və mən bu mənzərənin təsiri altında Bakıda açılan yeni səhifəni bir daha gözdən keçirməyə macal tapa bilmədim, lakin şəhərdən özümlə bərabər gətirdiyim qaranlıq bir məqam da var idi. Bəlkə də yersiz olaraq üzərində dayandığım və beynimdə vurnuxan bir sual: “Nəyə görə Ləman, meşədə Mahirənin meyitinin bir hissəsinin tapıldığını zənn etmişdi?!”

Gecə saatlarında artıq kəndimizdə idim. Evimiz gecələr nədənsə gözümə çox kiçik görünürdü. Mən bunun səbəbini hələ də anlaya bilməmişdim. Sanki giriş qapımızın və həyətimizin ölçüsü də hava qaraldıqca kiçilirdi. Bu mütənasiblik nə üçün öz qeyri-real mövcudluğunu hər dəfə mənə isbat etməyi bacarırdı?! Hər gecə qapıdan içəri daxil olarkən, beynimdən külək kimi keçən son fikir də məhz bu olurdu.

Elmira xanımla Muradın yatdığını görüb, sakitcə mətbəxə keçdim və özüm üçün kiçik bir süfrə açdım. Beynim həmin an o qədər yüklü idi ki, heç indi də həmin axşam nə yediyimi xatırlamıram. Ancaq, yeməkdən sonra, qonaq otağına keçib, buxarının yanındakı qoltuqda əyləşərək çay içməyim və gecənin bu vaxtı Səbuhiyə zəng etdiyim dəqiq yadımdadır. Əhatəmdə dolanan yorğunluq, yuxunu əynimə paltar kimi geydirirdi. Nə isə düşünməyin belə əhəmiyyəti qalmamışdı. Amma otağın sakit qaranlığında, anladığım və qəbul etdiyim bir həqiqət var idi: Sabah hər şeyə son qoyulacaqdı…

Elə həmin sabah, anamın səsi ilə evimizə doldu.

- Burada niyə yatmısan? – məni oyatdıqdan sonra, yanımdakı qoltuqda əyləşdi – Gecə gec gəldin?

- Hə… Siz yatırdınız. – üzərimdəki örtüyü kənara atdım – Oyatmaq istəmədim.

- Kaş, oyadaydın, süfrəni sənə özüm açardım. Mətbəxi yaman günə salmısan. – anam gülümsədi – Qalx ayağa. Səbuhi gəlib. Həyətdə səni gözləyir. Deyir gecə zəng vurub demisən ki, səhər saat onda bizdə