düşdüyünüz saatı söylədi. Yoxsa siz ananıza həqiqəti deməmişdiniz? Çünki mən ona sual verəndə, bir qədər təəccübləndiyini hiss etdim.

- Nə isə, gəlin bu söhbəti unudaq.

- Əgər hansısa yalanınızın üstünün açılmasına səbəb olmuşamsa, məni bağışlayın.

Qadın məndən üzr istəyib, çayları dəyişmək istədiyini deyərək, fincanları masadan götürdü.

- Mənim elə də vaxtım yoxdur. – deyə ayağa qalxdım – Birinci həyat yoldaşınız Faiqi necə görə bilərəm?

- Faiqi? – qadın təəccübləndi – Onunla nə işiniz var ki?

- Bu haqda sonra danışarıq… O harada yaşayır? Mən onunla mütləq görüşməliyəm.

- O, V. kəndində yaşayır, ancaq bilmirəm indi oradadırmı?!

- Bunu öyrənə bilərsiniz?

- O vaxt mən qonşuluqda yaşayan Təhminə adlı bir qadınla rəfiqə idim. – Minarə xanım telefon aparatına yaxınlaşıb, dəftərçəni əlinə aldı – Onun telefon nömrəsi məndə var. Zəng vurub soruşaram.

Qadın axtardığı nömrəni dəftərçədə asanlıqla tapdı və telefonun çarxını fırlatmağa başladı. Ancaq belə göründü ki, əks tərəf zəngə cavab vermədi. Minarə xanım bir daha cəhd etdi və bu dəfə qarşı tərəf dəstəyi qaldırdı.

- Alo, salam… – qadın cəld cavab verdi – Bağışlayın, Təhminəgildəndir?… Təhminəni olar?… Yoxdur?… Rəfiqəsi Minarə idi… Hə, hə, mənəm… Danışan Ülkərdi, yoxsa Yasəmən?… Ülkər, necəsən qızım?… Çox sağ ol, mən yaxşıyam… Dərslərin necədi?… Təki yaxşı olsun… Anan nə vaxt gələr?… Heç, sadəcə təcili bir söz soruşacaqdım… Əslində səndən də soruşa bilərəm… Faiq hələ də orada yaşayır?… Hm, elə onu soruşacaqdım, çox sağ ol… Anana məndən salam deyərsən… Çox sağ ol, qızım… Sağ ol… – qadın dəstəyi asıb, narahat bir şəkildə kətilin üstündə oturdu – Deyir ki, hələ də orada yaşayır.

- Yəqin ki, əvvəlki evinizin telefon nömrəsini xatırlayırsınız?!

- Xatırlayıram. – qadın bu sözü aramla dedi – Xatırlayıram, amma zəng vura bilmərəm. Faiqin artıq yeni həyatı, öz ailəsi var… Biz ayrılandan sonra, hələ də üz-üzə gəlib, bir kəlmə kəsməmişik. Ona görə bacarmaram.

- Sizi anlayıram. Onda