a məcburam ki, elə birbaşa Faiqin evinə gedim.

- İstəməzdim sizə əziyyət verim…

- Yox, əziyyət deyil. Onsuz da onunla görüşmək üçün evinə gedəcəkdim… – bunu deyib, dəhlizə tərəf addımladım – Amma siz də bizimlə gəlməlisiniz.

- Nicat bəy, elə indicə zəng etməyə razı olmadım. – qadın təəccüblə dedi – Onun evində nə işim var?!

- Bəs, biz evin yolunu necə tapaq? – izah etməyə məcbur oldum – Evinə girməyiniz vacib deyil, Minarə xanım. Maşında gözləyərsiniz…

Qadın heç bir söz deməyib, razılaşdı və biz Səbuhi ilə birlikdə V. kəndinə yola düşdük.

Faiqin mənzili gözəl alaqapısı ilə fərqlənirdi. Minarə xanım, darvazanın rənginin dəyişildiyini desə də, naxışlardan onu dərhal tanımışdı. Qadının dediyinə görə, bu naxışı Faiqlə birlikdə bəyənmişdilər. Ümumiyyətlə Faiqin və ya onun yeni həyat yoldaşının evə qarşı çox səliqəli olmaması dərhal nəzərə çarpırdı. Buna sübut olaraq, qapını döyərkən diqqətimi cəlb edən daha bir nüansla rastlaşdım. Alaqapı demək olar ki, kənd yolunun toz-torpağı ilə örtülmüşdü. Sanki bu evdə heç kim yaşamırdı. Qapını döyərkən, bu fikrim daha da qətiləşirdi, çünki mən israrla istəyimə çatmaq istəsəm də, əks tərəf çağırışıma cavab vermirdi. Minarə xanım avtomobildən düşüb, mənə yaxınlaşanda, mən artıq geriyə qayıtmağa hazırlaşırdım.

- Çox təəssüf… – məyus şəkildə qadına baxdım – Hər halda evdə heç kəs yoxdur.

- Ola bilər, səsi eşitmirlər. – Minarə xanım sanki çıxış yolunun nə olduğunu bilirdi – Bəlkə, həyətə girək?

- Necə? – maraqla soruşdum.

Qadın, darvazanın sol hissəsinə yaxınlaşıb, əlini çərçivə ilə divarın arasında qalan kiçik boşluğa salaraq, oradan ağ rəngli bir ip çıxarıb, onu dartdı. İçəridən qapının cəftəsi də, elə həmin an açıldı.

- Faiq bunu mənə görə etmişdi. – Minarə xanım həyətə daxil olarkən dedi – O, adətən işdən gec gələrdi. Mən gecə vaxtı həyətə çıxmayım deyə, evə gələndə qapını özü açardı.

Həyətdə qəribə bir səssizlik var idi. Böyük həyətin sonundakı mənzilin arxa sağ küncündə də, bir yarıtikili