görünürdü. Minarə xanım yenidən avtomobilə qayıtmaq istəsə də, ev qapısının arxasından da cavab gəlmədiyini görüb, yenidən qayıtdı. Qadının razılığı ilə dəstəyi burdum. Qapı açıq idi. İki-üç dəfə Faiqi səslədim, amma cavab gəlmədi.

- Darvazanın az öncə siz açdığınız cəftəsini, çöldən bağlamaq da olurmu? – Minarə xanımdan sakit səslə soruşdum.

- Təbii ki, yox. – o, əminliklə cavab verdi.

- Demək, evdə kimsə var. – içəri daxil oldum – Bu dəqiqdir. Bəlkə bir hadisə baş verib?!

Otaqları ehtiyatla gəzdim, hamam otağına, çarpayıların əks tərəflərinə qədər baxdım. Bu an, “Görəsən, elə dəhlizdəcə ev sahibi ilə rastlaşsam, nə deyəcəyəm?!” – deyə, beynimdən məni həyacanlandıran bir fikir keçdi, lakin mənzilin kimsəsiz olduğu öz təsdiqini tapdı.

- Heç kim yoxdur… – evdən çıxaraq, qapını arxamca bağladım – Çox maraqlıdır. Evdə mütləq kimsə olmalı idi.

- Bir dəqiqə… – qadın bir neçə an üzümə baxandan sonra qəfildən dedi – Yəqin ki, o…

Minarə xanım sözünü tamamlamadan, evin sağ hissəsinə keçərək onun arxasına tərəf sürətlə addımlamağa başladı. Mən isə qadının ardınca gedirdim. O, evin arxasındakı yarıtikilinin taxta qapısını açıb, içəri keçəndə, mən hələ oraya tam yaxınlaşa bilməmişdim. Həyətdəki ölüm sükutu ayaq səslərimi belə eşitməyimə imkan verirdi. Elə bil ağaclardakı quşlar da bir neçə saniyəlik susmuş, səssizlik özü isə, az sonra nə isə dəhşətli bir səda eşidəcəyini duyub, qulaqlarını boşluğa şəkləmişdi. Sanki nə isə bir hadisə baş verəcəkdi, çünki ətrafdakı qeyri-real gərginliyin son həddə çatması da, açıq-aydın hiss olunurdu. Elə bu vaxt qəfildən, Minarə xanım yarıtikilinin içərisində dəlicəsinə qışqırdı…

Polislər gələnədək, mən hadisə yerindən uzaqlaşmağı bacardım, çünki ifadəmdə hər şeyi detalları ilə qeyd edəcəyimin zərurətini anladığımdan, əlavə bir problem yaşanmasını istəmirdim. Səbuhinin maşınına əyləşərkən, həyətdə Minarə xanımın bir cavan qızla söhbət etdiyini gördüm və biz oradan ayrıldıq. Minarə xanım çox keçmədən evə qayıdanda, biz