z artıq T. kəndində onun mənzilinin qarşısında idik. Qadın taksinin pulunu verdikdən sonra ağır addımlarla evə daxil oldu. Maşından düşüb, onun ardınca getdim və hər ikimiz həyətdəki skamyada əyləşdik.

- Onu görəndə dəli oldum… – o, hələ də hadisənin təsiri altında idi – Az qala ağlımı itirəcəkdim, çünki arxa otağa daxil olarkən, qəfildən gördüm. Nə yaxşı ki, siz orada idiniz. Yoxsa, inanın bəlkə mən də yıxılıb oradaca ölərdim. Artıq üçüncü yaxınımdır ki, faciəli ölümünə rast gəlirəm. İlahi, bu nə tale-qismətdi mənə yazmısan?!- Faiq niyə intihar edib?

- Təhminənin qızı Ülkərlə danışdım. Hələ Faiqin yazdığı vərəq tapılmamışdan, artıq mən onun intihar səbəbini təxmin etmişdim. – qadının səsi titrəyirdi – Məndən ayrılandan sonra, onun ikinci dəfə ailə qurduğunu eşitmişdim, amma bilmirdim ki, övladı olmadığına görə iki il sonra o qadından da boşanıb. Son vaxtlar isə tək yaşayırmış… Ülkər deyir, axır günlər heç gözə dəymirdi, amma heç ağlımıza da gəlməzdi ki, o, intihar edə bilər. Bəlkə də bir-neçə gündür özünü asıbmış. Bədbəxtin qapısını döyən də yoxdur. Biz getməsəydik, elə kəndirdəcə çürüyəcəkdi…

- Kağıza nə yazıb?

- Mən oxumadım. Bir nəfər dedi. Yazıb ki, “ölümümdə tək günahkar özüməm”… Altından da imzasını çəkib. Qələm də oradadır.

- Minarə xanım, – deyib, ayağa qalxdım – bilirəm bunu sizdən istəməyim heç doğru deyil. Çünki bu gün onsuz da əsəbləriniz pozulub, amma biz mütləq MirHəmidin qəbuluna getməliyik.

- Elə əvvəldə düz demişdiniz… – qadın rahat şəkildə cavab verdi – Bunu məndən istəməyiniz heç doğru deyil. Mən bir gündə bu qədər ağır yüklərin altına girə bilmərəm. İnanın, tab gətirə bilməyəcəyəm, gücüm çatmayacaq…

- Anlayıram, amma… – çarəsizlik sanki məni boğurdu – Mən bilmirəm nə edim?! Bu gün son gündür və artıq axşam saatları da yaxınlaşır. Nə qədər çalışsam da, çatdıra bilmədim. Bəlkə də sizə kömək edə bilərdim, amma sadəcə vaxt məhdudiyyəti imkan vermədi.

- Narahat olmayın, Nicat bəy… – qadın da ayağa qalxdı – Siz əlinizdən