a da heyrətli təsadüflər var idi. Özüm sənə bəhs etmək istəmirəm. Minarə xanım mənə çox şeyi təfərrüatı ilə danışmadı, ancaq əgər sənə maraqlıdırsa, sabah onun özündən hər şeyi ətraflı soruşa bilərsən. Mən bəzi məsələləri doğru çatdıra bilmərəm deyə, qadının özü ilə söhbətləşsən daha yaxşı olar.

- Onda o, sabah bizə gələndə, məni yuxudan oyatmaq yadınızdan çıxmasın. Bu iş, mənim üçün çox böyük təcrübə ola bilər.

Bunu deyib, ayağa qalxaraq mətbəxdən çıxmaq istədiyim an, anam məni saxladı.

- Nicat, – deyib, qolumdan tutdu – tutaq ki, mən Minarə xanımın vahiməli aurasının təsiri altına düşərək, ona inanmaq məcburiyyətində qalmışam. Bəs sən bu haqda nə fikirləşirsən? Sənin fikrin mənim üçün çox maraqlıdı.

- Hələ ki, hadisə haqda tam təsəvvürüm yoxdur. Sən mənə cəmi dörd-beş fakt demisən, amma bir şeyə əmin olduğumu qəti surətdə söyləyə bilərəm. – anam diqqətlə mənim nə deyəcəyimi gözləyirdi – Nəriman və onun qızının faciəli vəfatını mifləşdirmək lazım deyil.

- Anlamadım. Sən nə demək istəyirsən?

- Mən demək istəyirəm ki, bunlar böyük ehtimalla, içərisində insan əli olan müəmmalı qətl hadisələridir…Ertəsi gün səhər, Muradın səsi məni yuxudan oyatdıqda, ilk öncə qardaşımın çağırışını qulaqardına vurdum, ancaq təkrarlanan cümlədə Minarə adını eşidən kimi, yuxum aldadıcı duman tək, elə o andaca çəkilib getdi.

Əynimi geyinib, Muradı da qabaqlayaraq cəld şəkildə qapıdan çıxıb, hamam otağına keçdim. Qadınların səsi bu dəfə Elmira xanımın pasiyentlər üçün ayırdığı yan otaqdan gəlirdi. Sözə necə başlayacağımı götür-qoy edərək, güzgü qarşısında da on-on beş dəqiqəyə yaxın vaxt itirdim.

Nəhayət, kiçik otağa yaxınlaşıb əvvəl qapını döydüm, sonra isə dəstəyi burub, onu açdım.

- Hə, gəldin? – anamın dünənki həyəcanı hələ də keçməmişdi, odur ki, məni görən kimi qeyri-ixtiyari olaraq ayağa qalxdı – Keç, əyləş… – deyib özü də oturdu – Minarə xanım, bu mənim böyük oğlum Nicatdır. BDU-nun hüquq fakültəsinin üçüncü kurs tələbəsidir. – Elmira xanımın mənimlə