Səhv etsəniz belə, üzr istəməyin.

- Mahirə yaşayır? – Zivər xala qəfildən pıçıldadı.

- Bilmirəm. – eyni tərzdə cavab verdim – Daha doğrusu, öyrənməyə imkan olmadı. Yardım etmək iqtidarında olan insanlar, nədənsə boyun qaçırdılar.

- Bilirəm, məni nəzərdə tutursan, – həmsöhbətim, nə demək istədiyimi anladı – amma inan ki, sən gedəndən, mənim gözümə yuxu getmir. Sənin sonuncu sözlərini yadımdan çıxara bilmirəm. Mənə dedin ki, “…Ən yaxın qonşunuza növbəti dəfə olsa belə yardım etmək istəmirsiniz.” – o, dərindən ah çəkib, bir neçə saniyə susdu – Əslində mən heç birinci dəfə də ona yardım edə bilməmişdim. İfadəmdə hər şeyi olduğu kimi yazmamışdım. Mahirənin öldüyü təsdiqlənəndən bəri, vicdan əzabı məni az qala dəli edir. Ona görə, səni görən kimi əsəblərimə hakim ola bilmədim. Öz səhvimi xatırladım. Günahı öz üzərimdən atmaq istəyərək, rahatlanmaq istədim, amma alınmadı. Zamanında hər şeyi danışsaydım, bəlkə də Mahirəni xilas edə bilərdim.

- Bu gün, vaxtında demədiklərinizi mənə danışacaqsınız?

- Hə… – qadın qəti şəkildə dedi – Mən bu məsələni unutmağa cəhd göstərirdim, amma qəfildən sən qarşıma çıxdın və Mahirənin sağ ola biləcəyini dedin. Çox düşündüm. Nəhayət, qərar verdim ki, sənə hər şeyi danışacam.

- Buyurun, eşidirəm…

- Amma bu haqda danışmaq… – o, cümləsini tamamlaya bilmədi – Nə isə… – qadın kövrəlmişdi – Mahirə çox yaxşı qız idi, oğlum… Bəlkə də bunu deməyim doğru olmaz, amma mən onu öz doğma qızımdan da çox istəyirdim. Tez-tez bizə gələrdi, ev işlərimdə qolumdan tutardı… Bir ara bərk xəstələnmişdim. Çarpayımın başında qızımın əvəzinə Mahirə dayanmışdı. Bunu heç vaxt unuda bilmərəm.

- Bəs, nəyə görə Mahirə itəndə ona yardım etmək istəmədiniz?

- Bacarmadım. – Zivər xala üzümə baxdı – Düşündüm ki, birdən bildiklərim doğru olmaz, səhv anlayaram və bir gün qız tapılar, gəlib qarşımda dayanar, mənə sual verər ki, “Zivər xala, niyə məsələni dəqiq bilmədiyin halda, haqqımda elə sözlər danışdın?” Mən ona nə cavab verərdim?! Bu sualı