hələ ki, qərar vermək çox tez idi.

- İnsan çiy süd əmib, oğul… – Zivər xala bir neçə dəqiqəlik sükutu pozdu – Mahirəyə inansam da, bir gün onu izlədim, ancaq heç bir şey gözümə dəymədi. Qızın doğrudan da günahsız olduğunu görəndə, özümü çox danladım, amma həmin gecə… – qadın əlləri ilə üzünü örtdü – Gecə təsadüfən həyətə çıxdım. Saat on ikini keçmişdi. Asqıdakı paltarları götürəcəkdim. Orada dayanmışdım… – o, əli ilə işarə etdi – Həmin yerdən, Nərimangilin evinin həndəvərini asanlıqla görmək olur. Elə bu vaxt evlərinin arxasında qaraltı gördüm və həyətimizin o biri tərəfinə keçdim. O vaxt orada hasara söykənmiş nərdivanımız var idi. Hər şeyi daha da rahat görmək istədim. Getdim, ehtiyatla nərdivana çıxdım, baxdım…

- Və hər şeyi gördünüz…

- Hə, gördüm. Amma kaş ki, heç baxmayaydım, kaş ki, görməz olaydım… – Zivər xala təəssüfünü gizlədə bilmədi və özündə güc toplayaraq asta səslə pıçıldadı – Mahirə evin arxasında bir nəfərlə söhbət edirdi…
Bu xəbərlə ölmüş ümidlərimə sanki yeni bir nəfəs gəldi, çünki həmsöhbətim məni, bu oyunda iştirak edən, real mövcudluğu heç kəsə bəlli olmayan bir nəfərin varlığından agah etmişdi. Zivər xalanın o gecə həmin şəxsi üzdən görə bilməsi isə, bəlkə də bu bağlı qıfıla açar ola biləcək yeganə fakt idi.

- Sonralar həmin şəxsi kəndinizdə gördünüzmü? – həmin gecə baş verənləri sonuna qədər dinlədikdən sonra, maraqla soruşdum.

- Hə, gördüm. – qadın məni daha da sevindirdi – Nəriman elə fikirləşirdi ki, Mahirə o görüşdüyü insanla qaçıb. Doğrusu, mən də əvvəllər o fikirdə idim, amma bir gün o oğlanı kənddə gördüm.

- Harada? Necə?

- Bəhram kişinin həyətində… – Zivər xala əminliklə dedi – Mən Bəhramın dükanına getmişdim. O oğlanı görən kimi tanıdım. Fəhlə idi… Hətta bir gün onunla söhbət də etdim.

- Nə danışdınız?

- O, üç gün Bəhramın evini təmir etdi. Mən də, bilərəkdən hər gün dükana gedirdim. Axırda yanıma çağırdım. Ümumi işindən danışdıq. Guya mən də evimi təmir etdirmək istəyirdim. Axı o, mənim onu tanıdığımı