ı bilmirdi. Gəldi yanıma, söhbət etdik. Kəkələyərək danışdığından, onu elə də yaxşı başa düşmək olmurdu, amma adının Ruslan olduğunu öyrəndim. Çox yaraşıqlı oğlan idi.

- Daha sonra o oğlanı yenə gördünüzmü?

- Yox, heç görmədim. – Zivər xala əlini saçına çəkdi – Bəlkə də bütün bunları sənə danışmaqla səhv etdim. O vaxt Mahirənin öldüyünü eşidəndən sonra, söz vermişdim ki, bu sirri özümlə məzara aparacam. Ancaq sən, Mahirənin sağ olma ehtimalından danışdın. Mən də məcbur qaldım. Həm də, özümün də rahat olmağım üçün, bu məsələyə aydınlıq gətirilməsini istədim. Mən o qızı şərləmirəm, amma əgər yenə də doğru addım atmadımsa, Allah yəqin ki, günahımdan keçər…

Zivər xaladan növbəti ünvanı alaraq, cəld şəkildə Səbuhinin maşınına qayıtdım və biz Bəhram kişinin mənzilinə yollandıq. Ev sahibi, bizi elə həyətdəki dükanındaca qarşıladı. İlk öncə müştəri olduğumuzu zənn etsə də, kimliyimizi öyrəndikdən sonra bizi evinə dəvət etdi, amma mən suallarımı kişiyə elə ayaqüstü ünvanladım. Bəhram kişi çox ünsiyyətcil insan idi. Odur ki, suallarımın hər birinə qısa-konkret cavab verərək, bir neçə il öncə həyətində fəhlə kimi çalışan Ruslanı da dərhal tanıdı və hətta onun kənddən bir qədər kənarda kirayə mənzildə yaşadığını da dedi. Sevincimdən özümə yer tapa bilməsəm də, nədənsə içimdə qəribə bir hiss də var idi. Mənə elə gəlirdi ki, biz Ruslanla görüşə bilməyəcəyik, çünki Zivər xala da, Nəriman da Mahirənin o oğlanla qaçdığını iddia etmişdi.

Ruslanın yaşadığı ünvanda bizi, ev sahibi olan, Xuraman adlı yaşlı bir qadın qarşıladı və mən dərhal gəliş məqsədimizi ona söylədim. Doğrudan da hisslərimdə yanılmadım və biz Ruslanla görüşə bilmədik. Avtomobilə əyləşərək, Səbuhidən kəndin meşəsinə doğru getməyimizi istədim və yolüstü Bəhram kişinin dükanından fənər aldım. Deyəsən, artıq məsələnin nə yerdə olduğunu anlamışdım.

Meşədə iki saata yaxın vaxt itirdim və Səbuhi ilə birlikdə həmin sığınacağı keçən dəfəkinə nisbətən daha tez tapdım. Dostum gördüklərinə inana bilməsə də, bu