haqda heç kimə bir kəlmə belə söyləməyəcəyinə söz verdi. Sığınacaqda axtardığımı tapıb, sübut olaraq cibimə qoyarkən, ilk dəfə burada qazana bilmədiyim bu uğuru təcrübəsizliyimin deyil, meşənin qaranlığının adına yazdım və biz oradan uzaqlaşdıq. Kəndə çatanda artıq, saat axşam on birin yarısını göstərirdi. Səbuhini kəndimizə yola salaraq, vaxt itirmədən Minarə xanımgilin mənzilinə üz tutdum.

- Xeyir olsun, İnşallah… – qadın məni görcək təəccübləndi – Niyə gəlmisiniz?

- Mən həyətinizə baxmalıyam…

- Anlamadım. – Minarə xanım evdən çıxıb, qapını örtdü – Necə yəni? Niyə baxmalısınız?

- İndi deyə bilmərəm. – fənəri cibimdən çıxardım – Siz sadəcə mənə icazə verin.

- O nə sözdür?! – qadın bir qədər tərəddüdlü idi – Buyurun… Amma siz niyə təzədən qayıtdığınızı demədiniz?! Axı, nə baş verdi?

Mən qadının sualını cavablandırmadan, evin arxasına keçdim və fənərin işığını yerə salaraq, həyətin müxtəlif hissələrinə baxmağa başladım, amma gözümə diqqətimi cəlb edə biləcək bir nəsnə görünmədi. Qaranlıqda bağın sıx ağacları axtarışıma mane olsa da, hər qarışa diqqət yetirməyi bacardım və bağdakı kol-kos belə, işimi tam olaraq əngəlləyə bilmədi. Ancaq mən nədənsə istiqamətimdə yanıldığımı dərk edirdim. Sanki aradığım izi doğru koordinatlarda axtarmadığım mənə məlum idi, lakin yenə də kürəyimi yerə vurmaq istəmirdim. Zirzəmiyə enəndə, gözlərimi onun qapısındakı qıfıl qarşıladı. Bu an nədənsə, bu evə ilk gəlişimdə darvazada gördüyüm qıfılı xatırladım və yenidən ona nəzər yetirmək üçün darvazaya sarı gedib, sonra yenidən geriyə qayıtdım. Zirzəminin paslı qıfılını açmaq istəsəm də, Minarə xanım açarın olmadığını dedi və mənim istəyimlə, qadın dəmirkəsən mişarı mənə gətirdi. Qaranlıqda qıfılı kəsmək o qədər də asan olmadı, amma mən yenə də iyirmi-iyirmi beş dəqiqə sonra zirzəmiyə enməyə müvəffəq oldum…

Minarə xanım təzyiqi aşağı düşdüyündən, özünü yaxşı hiss etmirdi. Qadının başı bərk ağrıyırdı. Hamam otağında bulaşmış əllərimi yuduqdan sonra, onunla mətbəxdə