ə qarşılaşdım. O, əlindəki çay süfrəsi üçün hazırladığı məcməyini qonaq otağına aparmaq istəyirdi. Lalə artıq yatmışdı.

- Bu da son… – Minarə xanım masanın arxasında əyləşdi – Hər şey bitdi, eləmi?

- Dəqiq demək olmur. – həmsöhbətimi ümidləndirmədim – Olanları sabah sizə ətraflı şəkildə danışacam.

- Necə? – qadın maraqla soruşdu – Siz məsələni həll etmisiniz?

- Bəli, mən artıq, qatilin kim olduğunu bilirəm.

- Kimdir? – Minarə xanım həyəcanla soruşdu – Xahiş edirəm, indi deyin.

- İsrar etməyin! Deyə bilmərəm…

- Xahiş edirəm, Nicat bəy… – qadın ağlamsındı – Sadəcə adını deyin, kifayətdir.

- İnanın ki, deməyi çox istərdim, amma tələsmək lazım deyil.

- Yaxşı, onda bircə bunu deyin. – o, boğazını arıtladı – Məni bir təhlükə gözləyir?

- Təəssüf ki, bunu da indidən deyə bilməyəcəm. İnşallah, qismət olsa, sabah hər şeydən təfərrüatı ilə agah olacaqsınız.

Qadın çətinliklə də olsa, israrından daşındı, amma mən, üzbəüz əyləşdiyimiz zaman, onun küskün gözlərində bir təşəkkür, bir minnətdarlıq olduğunu asanlıqla oxuya bilirdim. O, gecənin bu saatlarında evdə tək qalsa, bəlkə də ağlını itirə bilərdi. Ancaq yenə də təklifimin onu nə qədər narahat etdiyini gizlədə bilmədi.

- Bu gecə sizdə qala bilərəmmi? – özümdə güc taparaq, sualı çətinliklə qadına ünvanladım.

- Təbii ki. – Minarə xanım bir xeyli cavab verməyə tərəddüd etsə də, nəhayət razılaşdı – Sağ olun ki, belə bir vaxtda məni tək qoymursunuz… – o, bu an göz yaşlarını saxlaya bilmədi – Çox qorxuram, Nicat bəy. Həddindən artıq, çox…

Onu başa düşməkdə heç də çətinlik çəkmirdim. Bu gecə, məhz iki il dalbadal ölüm səhəri ilə açılmış bir gecə idi. “İlahi, bəlkə mənim fərziyyəm öz təsdiqini tapmadı və mən köməksiz qadını qoruya bilmədim?!” – deyə, özüm-özümə sual ünvanladıqda, cavab tapmağa gücüm çatmadı.

- Qorxmayın, Minarə xanım! – deyib, ona təskinlik verməyə çalışdım – Gedin, heç nə olmayıbmış və eyni zamanda heç nə olmayacaqmış kimi, rahat yatın. Mən bütün gecə dəhlizdə oyaq