olacağam, arxayın olun!

Qadın sözlərimin təsiri altında, bir qədər ürəklənərək mənə təşəkkür edib, yataq otağına keçdi. Mən isə qonaq otağında olan qoltuqlardan birini özümlə bərabər dəhlizin sonuna aparıb, pəncərənin iki-üç metrlik məsafəsində, evin sağ küncünə qoydum. Bura elə yer idi ki, mənimlə pəncərə arasındakı bucaq çox iti olduğundan, həyəti görmək mümkün deyildi və mənə də məhz bu lazım idi.

Səbrlə gözləyirdim… Gecə saat iki radələrində bərk yuxum gəlməyə başladı və mən bütün günümün yorğunluğunu bədənimdə hiss etdim. Durub dəhlizdə gəzişmək, kiçik bir səsdən vahiməyə düşə biləcək qadını daha da qorxuda bilərdi. Odur ki, sakitcə yerimdə oturub nə edəcəyimi bilmirdim və bəlkə də ömrümdə ilk dəfə idi ki, siqaret çəkmədiyimə görə təəssüf edirdim…Hər şey elə düşündüyüm kimi də oldu… Səhərə qədər gözümü qırpmadan, saatın saniyə əqrəbinin ahəngdolu səsindən qeyri bir səda eşitmədim. Artıq mən nə baş verdiyini və qatilin kim olduğunu bilirdim. Hər şeyi Minarə xanıma necə danışacağımı xəyal etdikdə isə, məni vahimə bürüyürdü. Görəsən, qadın bütün bunlara tab gətirə biləcəkdimi?! Bu sözləri eşitmək ona elə də asan olmayacaqdı, çünki bütün bu dəhşətli hadisələr, onun dörd ildir yaşadığı mənzildə baş vermişdi.

Mən Minarə xanımın yuxulu simasını görəndə, artıq səhər saat altı idi… Qadının gözlərinin altı şişmiş, ağı isə qızarmışdı. Biz dəhlizdə qəfildən rastlaşmışdıq.

- Sabahınız xeyir. – qadın ağır-ağır dedi – Saat neçədir?

- Altıdır… Artıq səhər açılıb.

- İnana bilmirəm… Yəni hər şey bitdi?! Mən bütün gecəni yata bilməmişəm. Bu gecə ömrümdən az qala iyirmi il itirdim. – qadın pəncərəyə tərəf yaxınlaşdı – Siz dəhlizdə yatmışdınız?

- Dəhlizdə idim, amma yatmamışdım.

- Hiss olunur. – Minarə xanım mənə baxıb, gülümsədi – Mənə görə çox əziyyət çəkdiniz.

- Mən heç nə etmədim… – üzümü yana çevirdim – Sadəcə söz vermişdim və sözümə də əməl etməli idim.

- Yenə də, çox sağ olun. – qadın təşəkkür etdi – Bütün gecə dəhlizdə oldunuz, heç nə