ə görmədiniz?

- Yox, heç bir şey görmədim.

- Bu gün dəqiq iyul ayının 23-dür? Bəlkə hər şey bu gecə baş verəcək?

- Daha heç bir şey olmayacaq. – qorxmuş qadını sakitləşdirdim – Mən, əslində bu gecə də dəhşətli bir hadisənin olmayacağını bilirdim, amma yenə də fikrimi qətiləşdirmək üçün bunu etməyə, yəni sizdə qalmağa məcbur oldum.

- Siz artıq məsələnin nə yerdə olduğunu bilirsiniz?

- Bəli, bilirəm…

- Mənə danışacaqsınız?

- Danışacam, amma bu evdə o qədər dəhşətli hadisələr olub ki, siz evinizi satmağa məcbur olacaq qədər vahimələnəcəksiniz.

- Olsun… Mən hər şeyi bilmək istəyirəm.

- O zaman, gəlin qonaq otağına keçək.

Minarə xanım süfrəyə çay gətirəndə, on dəqiqəyə yaxın vaxt keçmişdi və biz artıq qonaq otağında idik. Mən masanın arxasında, qadın isə mənimlə üzbəüz divanda əyləşmişdi. Beynimdəki ifadələrin ardıcıllığını qorumaq istəyi ilə, uzun müddət sözə başlamağa cəhd etmədim. Yuxulu olduğumdan, vacib bir dəlili unuda biləcəyimi ehtimal edir və olanları xəyalımda bir daha canlandırırdım…

- Baş verənləri anam mənə danışdığı andan, mənim bu hadisə haqqında ilkin təsəvvürüm artıq formalaşmışdı. – nəhayət, sözə başladım – Elmira xanımın danışığından hiss etdim ki, siz öz vahiməli əhvalatınızla, hətta onu da qorxutmağı bacarmısınız. Burada ağlasığmaz təsadüflər və ən əsası dəhşətli ölüm hadisələri var idi. Anamın bildikləri və mənim suallarıma cavab olaraq sizin söylədikləriniz isə, mənim bu işlə daha da maraqla və həvəslə məşğul olmağıma gətirib-çıxartdı… Hələ üstəlik, bu mənim ilk müstəqil işim olduğundan, mən öz üzərimdə böyük bir məsuliyyət də hiss edirdim. – çayımdan bir qurtum alıb, davam etdim – Keçək, əsas məsələyə… Siz mənə əhvalatı danışarkən, etiraf edim ki, mən konkret bir fikrə gəlməkdə çətinlik çəkirdim, amma ögey qızınız Lalənin yazdıqlarını bloknotumda oxuyarkən, ipin ucunun nə vaxtsa əlimə keçəcəyinə inanmağa başladım. Lalə mənə son olaraq, bir məlumat çatdırdı ki, anam itgin düşməzdən əvvəl atamla dalaşmışdı, biz də