necə fəxr etdiyi, ilk tanışlıqdan mənim harada təhsil aldığımı, qadına yersiz olaraq söyləməsindən açıq-aydın hiss olunurdu. – Nicat, Minarə xanımı isə, sən artıq qiyabi də olsa tanıyırsan.

- Hə, elədir. – deyib qonağımıza əl uzatdım – Bu kiçik xanımımız da, deyəsən Lalədir, eləmi? Tanış olmağımıza çox şadam.

- Mən də… – Minarə xanım güclə də olsa, gülümsəməyi bacardı…

Onun gülümsəyərkən nə qədər əziyyət çəkdiyini hiss etmək heç də çətin olmadı. “Görəsən, simasına bu qədər əzab cizgiləri həkk olunmuş bir qadın, həyatı boyu heç ürəkdən gülübmü?!” – deyə düşündüm.

Minarə xanımı mən elə bu cür də təsəvvür edirdim. Onun otuz beş yaşı ancaq olardı. İri, badamı qara gözləri aydın baxırdı. Şabalıdı, kəsik saçları isə çiyinlərinə tökülmüşdü. Üz cizgiləri düzgün idi, ancaq alt dodağının bir qədər sallaq olması, onun yeganə zahiri fərqliliyini nəzərə çarpdırırdı.

- Sizə mane olmadım ki? – söhbətə bu cür başlayacağımı əvvəlcədən düşünmüşdüm – Əgər hələ də nə isə danışacaqsınızsa, mən gözləyə bilərəm.

- Yox, ehtiyac yoxdur. – anam dərhal cavab verdi – Biz də elə səni gözləyirdik. Minarə xanıma hər şeyi danışmışam. O, səninlə məsləhətləşməyə razıdır.

- Lap yaxşı… – özünə güvəncli insanlar tək gülümsədim – O zaman Elmira xanım, sizdən bir xahişim olacaq. Zəhmət olmasa, Lalə ilə siz yan otağa keçin.

Anam heç bir kəlmə söz demədən Lalənin əlindən tutub, otaqdan çıxdı. Mən isə anamın bayaq oturduğu yumşaq qoltuğa keçdim. İndi Minarə xanım mənimlə üzbəüz oturmuşdu.

- Mənimlə məhz nə haqda danışmaq istəmisiz? – qadın söhbətə birinci başladı – Buyurun, nə sualınız varsa, verin.

- Hələ ki, elə bir konkret sualım yoxdur. – deyə cavab verdim – Siz əhvalatı başdan danışın, mənim nə sualım olsa, dərhal verəcəyəm.

- Axı, Elmira xanım deyir ki, siz əhvalatdan xəbərdarsınız?

- Anam düz deyir. O, mənə bəzi məsələlərdən bəhs edib, amma mən başınıza gələnləri, ögey qızınız Lalənin olmadığı şəraitdə bir daha eşitmək istəyirəm.

- O, otaqda qalsa da olardı.