o demək deyil ki, onlar əlbir deyil…

- Təbii ki, mən də o cür düşündüm, amma görücü mənim son sualıma da maraqlı cavab verdi.
O, mənim “Bibim qızı yaşayır?” – sualımı, “Bəli, yaşayır. Buna əmin ola bilərsiniz…” – deyə cavablandırdı. Məntiqlə düşünəndə isə söyləmək olar ki, əgər onlar əlbir olsalar, o, mütləq Mahirənin öldüyünü deməli idi.

- Belə çıxır ki, MirHəmid günahsızdır?

- Bunu da bir azdan biləcəksiniz. – yenə də ardıcıllığı pozmadım – Həmin gün mən Bakıya yola düşdüm və Sənubər xanımın mənzilini dərhal tapdım. Onlar doğrudan da Mahirənin atasıgil ilə qonşu idilər. Bu əslində çox böyük bir uğur sayılsa da, növbəti şanssızlığa da Bakıda rast gəldim. Sənubər xanım həmin axşam gecə növbəsində olduğundan, evdə yox idi. Belə olan halda da, mən onun qızı Ləmanla danışmaq məcburiyyətində qaldım. Ləman mənə qadının ümumi ailəsindən bəhs etdi və mən sözarası, Mahirənin Mahir adlı qardaşının olduğunu öyrəndim. Ancaq onunla ünsiyyətə girməyə ehtiyac qalmadı. Mahir həbsxana həyatı yaşamışdı deyə, hətta Lalə də, bu adlı dayısının olduğunu bilmirdi. Mahirə xəcalət çəkdiyindən, onun varlığını qızından gizlədirmiş. Ona görə də, Mahirin bütün bu yaşananlardan xəbərsiz olduğunu nəzərə alıb, onu axtarmağa lüzum görmədim və Bakıya getməyimin elə bir xeyirinin olmadığını anladım. – bir neçə saniyə ara verib, davam etdim – Ertəsi gün isə, uğursuz bir gün kimi yadda qaldı. Keçmiş həyat yoldaşınız Faiqlə görüşmək istəsəm də, onun intihar etdiyi məlum oldu. Daha sonra kəndinizə qayıdanda, sizin MirHəmidlə görüşməyinizi istədim, lakin razılaşmadınız. Belə olan halda, daha əlimdən heç bir iş gəlmədiyini anladım və öz kəndimizə qayıtmaq qərarına gəldim. Doğrudan da, o hissləri yaşamaq çox çətin idi. Çünki mən, nədənsə həddindən artıq əmin idim ki, bu işin öhdəsindən gələ biləcəyəm. Baş verənlərə görə isə, mənə sadəcə təəssüflənmək qaldı…

- Bəs, sonra nə baş verdi? – qadın, marağını gizlətmədi – Niyə qayıtdınız?

- Təəssüfləndiyimi, ümumiyyətlə son günlərdə