yaşadıqlarımı, qarşılaşdığım uğursuzluğu Səbuhiyə danışanda, hələ evinizin həndəvərində idik. Beş-on dəqiqə Səbuhi ilə söhbət etdim və artıq evə qayıtmaq istədiyimiz vaxt, dostum məndən, bayaqdan arxadan bizə baxan qadının kim olduğunu soruşdu. Çevrildim baxdım…

- Kim idi?

- Zivər xala… – deyə həmin an cavab verdim – Qadın gözlərini mənə zilləmişdi. Maşından çıxıb ona doğru yaxınlaşdım. O isə, salamımı belə almadan, qəfildən sadəcə “O, əxlaqsız qadın deyildi” – söyləməklə kifayətləndi.

- Anlamadım, kim?

- Siz, Mahirənin Nərimanı başqa biri ilə aldatdığını bilirdiniz?

- Yox, – Minarə xanım heyrətləndi – amma…

Qadın sözünü kəsib, bir qədər susdu və gözlərini məndən çəkdi. Sanki nə isə xatırlamağa çalışırdı.

- Nəriman bir dəfə söyləmişdi ki… – Minarə xanım aramla dedi – “Mahirə məni atıb getdi”… İndi yadıma düşür. O, mənə belə bir söz demişdi, amma mən çox da fikir verməmişdim. Dəhşətdir… Ailəli bir qadının bu cür davranması sadəcə dəhşətdir! Bunları sizə Zivər xala dedi?

- Hə, qadın bu haqda danışmaq istəmirdi. Onun ilk dəfə mənimlə kobud rəftar etməsinin də əsl səbəbi bu imiş… O, Mahirənin ölümündə özünü günahlandırırmış. Çünki zamanında bu haqda heç kimə bir söz deməyib. Elə zənn edib ki, Mahirə nə vaxtsa qayıdıb, onu qınaya bilər. O, Mahirəni çox istəyirmiş… Bu arada, onunla söhbətimdə, Lalənin dediyi də öz təsdiqini tapdı. Mahirə Nərimanla dalaşandan sonra, onlar Zivər xalanın evində gecələmişdilər. Qadın deyir ki, Mahirə ağlayırdı və Nərimanı aldatmadığını söyləyirdi. Bu səbəbdən də, Zivər xala etiraf etdi ki, hər şeyi gözləri ilə görsə belə, bu həqiqətə inanmaq istəməyib.

- O, doğrudan hər şeyi görüb?

- Bəli, gecə ikən Mahirənin evin arxasında bir nəfərlə söhbət etdiyini, hətta həmin insanı da şəxsən görə bilib…

- Demək, Mahirə doğrudan da həmin adamla qaçıb… Biabırçılıqdır!

- Xeyr, belə olmayıb… Mahirə heç yerə getməyib.

- Bəs onda o, haradadır? – Minarə xanım maraqla soruşdu.

- Burada, – deyib azacıq ara verdim –