– sizin mənzilinizdə…

Endşpil



Qadın diksinib, özünü divanın söykənəcəyinə atdı.

- Siz mənimlə zarafat edirsiniz? Necə yəni burada, bizim evdə? Siz Mahirənin ruhunu nəzərdə tutursunuz?

- Bunları söyləmək, mənim üçün çox çətindir. Mən bu faktlarla qarşılaşanda, özüm öz düşüncəmdən vahimələnirdim. Mahirənin ruhu yox, cəsədi bu evdədir.

- Anlamadım… – qadın titrəyən əlini alnına qoydu – Mən ağlımı itirirəm?! Nicat bəy, siz nələr danışırsınız?

- Təəssüflə deməliyəm ki, bu, həqiqətdir…

- Axı, mən anlamıram… Necə yəni?! Yəni necə ola bilər?! O, haradadır?

- Zirzəmidə…

- Dünən gördünüz? – o, ayağa qalxıb, stulda əyləşdi – Nə bildiniz ki, zirzəmidədir?

- Yadınıza gəlir, sizin həyətinizə girən kimi, qapılarınızdakı qıfıllar diqqətimi çəkdi. – qadına xatırlatdım – Dediniz ki, Nəriman bir ara al-verlə məşğul imiş, bu qıfılları da Litvadan gətiribmiş.

- Aha, yadımdadır…

- Darvazanızdakı, Litva istehsalı olan o böyük qıfıl çox gözəldir. Hətta paslanmayan materialdan hazırlanıb. Zirzəminizdəki qıfılın isə, yağan yağış nəticəsində paslı olması diqqətimi çəkdi… Əslində isə o, o dərəcədə paslı olmamalı idi, çünki onun üzərinə yağış yağa bilməz. Belə çıxır ki, bu paslı qıfıl, əvvəllər darvazanızdan asılı olub. Sonradan Nəriman hər ehtimala qarşı, bu qıfılların yerini dəyişib və açarını da gizlədib. Çünki ilk baxışdan, açarı olmayan paslı bir qıfılın, uzun zamandır açılmadığını asanlıqla güman etmək olar.

- Bir dəqiqə… – qadın sözümü kəsdi – Siz nə demək istəyirsiniz?

- Minarə xanım, anlayıram ki, eşitdiklərinizi qəbul etmək sizin üçün elə də asan olmayacaq, amma bu, acı həqiqətdir. Mahirə öz əcəli ilə ölməyib. Onu həyat yoldaşı Nəriman qətlə yetirib…

- Mən sizə inana bilmərəm… – qadın gülümsəsə də, dəhşətli həyəcan keçirirdi – Nəriman qatil ola bilməzdi. – o, asta şəkildə əlini stola vurdu – Mən onu yaxşı tanıyırdım.

- Görünür, o qədər də yaxşı tanımamısınız… – əminliklə dedim – Mən bütün bu olanları özümdən uydurmuram. Əlimdə, hər